COLUMN 2 0 2 6
NIEUWE REEKS (20)
"JURGEN"
Jurgen Hoefkens,
jarenlang politiek analist, filosoof
en buschauffeur, kijkt haarscherp
naar de wereld zoals hij/zij is – vaak sarcastisch
en priemend als het moet, maar steeds nederig.
jarenlang politiek analist, filosoof
en buschauffeur, kijkt haarscherp
naar de wereld zoals hij/zij is – vaak sarcastisch
en priemend als het moet, maar steeds nederig.
08.01.2026
ZIEKENHUIS-INCIDENTEN (afl.1)
Het zijn tijden van intense mistroostigheid. Bij mij toch. Zover is het moeten komen tijdens de laatste uren van 2025 en de eerste van 2026. Mijn open hartoperatie van eind november mag dan wel, technisch gezien, een bijzonder geslaagd huzarenstukje geweest zijn, mijn ribben, geraamte en longen hebben wekenlang eerder als een in de supermarkt uit het koelkastrek gevallen Huzaren-slaatje gevoeld: alles stevig door elkaar gemixt.
Mijn eerder gevierendeelde borstkas werd evenwel door de aimabele chirurg, bij de eerste controle na één maand, meteen wereldberoemd en werd tevens opgenomen in de vakbladen.
Ik kwam het dokterskabinet binnen en hij stak meteen van wal nadat hij het computerscherm naar me toe draaide. Daarop verscheen de longfoto die ik twee uur eerder nog had laten maken.
Het zijn tijden van intense mistroostigheid. Bij mij toch. Zover is het moeten komen tijdens de laatste uren van 2025 en de eerste van 2026. Mijn open hartoperatie van eind november mag dan wel, technisch gezien, een bijzonder geslaagd huzarenstukje geweest zijn, mijn ribben, geraamte en longen hebben wekenlang eerder als een in de supermarkt uit het koelkastrek gevallen Huzaren-slaatje gevoeld: alles stevig door elkaar gemixt.
Mijn eerder gevierendeelde borstkas werd evenwel door de aimabele chirurg, bij de eerste controle na één maand, meteen wereldberoemd en werd tevens opgenomen in de vakbladen.
Ik kwam het dokterskabinet binnen en hij stak meteen van wal nadat hij het computerscherm naar me toe draaide. Daarop verscheen de longfoto die ik twee uur eerder nog had laten maken.
‘Mijnheer Hoefkens, ik heb in mijn carrière nog nooit zo’n mooie borst gezien!’ riep hij me tevreden lachend, en naar mijn oordeel zo geil als boter, toe. Ik stond aan de grond genageld. Hoe moest ik daar in godsnaam op reageren?
Als ik nu impulsief had geantwoord: ‘Ach dokter, en ik heb in mijn leven nog nooit zo’n knappe chirurg als u gezien!’, dan had het kot wellicht te klein geweest en had ik in het ziekenhuis van Lier het zoveelste incident meegemaakt. En daar kennen ze er wat van, breek mijn mond niet open, waarover volgende keer meer.
Dus ik heb om mijn lijf en leden in bescherming te nemen, wijselijk mijn mond gehouden. Je kan niet voortdurend de lachebek of de geile bok uithangen na je zestigste. Dat leer je wel!
Als ik nu impulsief had geantwoord: ‘Ach dokter, en ik heb in mijn leven nog nooit zo’n knappe chirurg als u gezien!’, dan had het kot wellicht te klein geweest en had ik in het ziekenhuis van Lier het zoveelste incident meegemaakt. En daar kennen ze er wat van, breek mijn mond niet open, waarover volgende keer meer.
Dus ik heb om mijn lijf en leden in bescherming te nemen, wijselijk mijn mond gehouden. Je kan niet voortdurend de lachebek of de geile bok uithangen na je zestigste. Dat leer je wel!
Het nieuwe jaar is niet plezant begonnen. Noch op tv, noch daarbuiten. De eerste ‘James&Co’ van het nieuwe seizoen was een tegenvaller van formaat. Barbara Sarafian als gaste, tot daar nog aan toe. Maar wat moet je met een Camille en een nietszeggende Josje op je sofa? Wanneer Camille haar bek open trekt om te zingen, of om hysterisch te gillen, leidt dit voor de kijkers tot afgrijselijke en weerzinwekkende televisie.
Jade Mintjens won waarempel ‘The Masked Singer’ (het seizoen teveel dus), maar ze zat meteen met een burn-out. Haar lichaam wilt rust nu. Tja, ze was destijds wellicht beter een fietsenwinkel begonnen.
En de nieuwjaarsconférence van Kamal Kharmach begon met een pertinente leugen. ‘De nieuwe paus is de jongste sinds mensenheugenis’ orakelde hij. Nou de feiten even op een rijtje: paus Leo is enkele maanden na zijn verkiezing zeventig geworden. En dat is inderdaad de jongste na de vorige twee pausen (Benedictus en Franciscus waren eind in hun zeventiger jaren bij hun uitverkiezing tot paus). Maar de paus daarvoor, Johannes Paulus II, was achtenvijftig in 1978. Dus Kamalleke: ratel niet gauw gauw wat onzin, maar informeer u eerst bij de pausenspecialist.
Brigitte Bardot is overleden. Met nog een ultiem record: de lelijkste oude vrouw van de wereld van éénennegentig. Zelfs ons Fanny naast mij in het dialysebed, negentig, ziet er beter uit, mijn gedacht.
Jade Mintjens won waarempel ‘The Masked Singer’ (het seizoen teveel dus), maar ze zat meteen met een burn-out. Haar lichaam wilt rust nu. Tja, ze was destijds wellicht beter een fietsenwinkel begonnen.
En de nieuwjaarsconférence van Kamal Kharmach begon met een pertinente leugen. ‘De nieuwe paus is de jongste sinds mensenheugenis’ orakelde hij. Nou de feiten even op een rijtje: paus Leo is enkele maanden na zijn verkiezing zeventig geworden. En dat is inderdaad de jongste na de vorige twee pausen (Benedictus en Franciscus waren eind in hun zeventiger jaren bij hun uitverkiezing tot paus). Maar de paus daarvoor, Johannes Paulus II, was achtenvijftig in 1978. Dus Kamalleke: ratel niet gauw gauw wat onzin, maar informeer u eerst bij de pausenspecialist.
Brigitte Bardot is overleden. Met nog een ultiem record: de lelijkste oude vrouw van de wereld van éénennegentig. Zelfs ons Fanny naast mij in het dialysebed, negentig, ziet er beter uit, mijn gedacht.
Mistroostig kijk ik voor me uit richting het raam en de ijzige vlakte daarbuiten. Heb ik eigenlijk veel te klagen over 2025? Wegen één jaar nierdialyse en een onverwachte open hartoperatie er bovenop, eigenlijk wel op tegen wat een vier jaar jongere achternicht van mij doormaakte: kanker en een therapie die niet meer aansloeg, wat haar tegen kerstmis fataal werd. De geliefde Diane. In de jaren ’70 waren we in Broechem niet alleen familie maar ook buren. Later twee zonen ter wereld gebracht en nog later alleen komen te staan, maar rechtop alles getrotseerd. En dan toch nog op je zevenenvijftigste geveld worden! Dat noopt mij er toe, zelfs met 3 maal per week een ziekenhuisverblijf aan de dialysemachine, diep nederig te zijn, plus het besef dat ik gedverdekke nog van geluk mag spreken.
Maar wat als het leven plots de spelregels wijzigt? Wat dan? Vertel het me, lieve leesvrienden. Of weten jullie het ook niet?
28.10.2025
EEN DAG DAT ALLES TEGENVALT
Zoals ik de vorige column reeds begon: het zijn tijden van vertwijfeling. En verwarring. En het betert er niet op. Neem nu een doordeweekse zaterdag, een normale, die van in zijn prille begin totaal abnormaal wordt. Wellicht de internationale dag van de Wet van Murphy. Neem bijvoorbeeld afgelopen zaterdag, 25 oktober 2025. Heeft u even tijd om het geheel te overlopen?
Feit 1. Ik ging vrijdagavond pas rond middernacht naar bed, maar kon niet onmiddellijk de slaap vatten. Ik kon draaien en keren zoveel ik wilde, het lukte me van geen kanten. Niet dat ik lag te piekeren of te filosoferen. Niet dat ik een nachtmerrie overhield aan de aflevering van ‘The Masked Singer’. Eerder onrustige benen. Net of ik kreeg sporadisch elektrische prikkels in de heupen. Dus ettelijke keren bed in bed uit. Een Dafalgan Forte innemen. Geen knijt vooruitgang werd geboekt. Tv kijken in ‘t salon tot tegen 4u.
Feit 2. Na een extreem korte nachtrust dus, werd ik om exact 7u25 spontaan wakker. Vreemd, ik had m’n smartphone-alarm op 7u15 gezet. Even vraagtekens in deze verbouwereerde slaapkop. Waarom had ik dat alarm niet gehoord? Het duurde echter niet al te lang, toen ik in de verte een alarmsignaal hoorde, stilletjes maar duidelijk herkenbaar. Ik sprong als een jong veulen prompt uit bed, iets wat ik eigenlijk niet meer zo heftig mag doen, en spurtte naar de leefruimte en zag daar op de hoek van de salontafel mijn smartphone liggen blinken. Vanochtend na het tv-kijken daar laten liggen. Chance dat ik vanzelf wakker was geworden, voor hetzelfde geld had ik een gat in de dag geslapen en waren al mijn afspraken mislopen!
Feit 3. Na een opfrisbeurt en mijn vestimentaire keuze voor de rest van de dag, begaf ik mij richting keuken voor een dagelijks ritueel: het prepareren van een tas theïne-vrije thee met mijn Special-T-theemachine. Die bezit ik al sinds 2014. Dus de waterbak lekt af en toe. Nu deed hij dat drastisch: het hele aanrecht tot de vloer toe stonden onder water. Tien minuten opkuis eerst.
Feit 4. Tijdens het depwerk tijd voor het volgende ritueel: twee bokes in mijn antieke broodrooster gestopt. Wanneer ze eruit floepten, vond ik hen nogal aan de bleke kant en ik stopte ze nog eens terug (wat ik anders nooit ofte nooit doe!). Ik zat vervolgens aan tafel mijn suiker te meten toe ik plots een dikke wolk rook boven m’n hoofd tegen het plafond richting salon zag rollen. Paniek! De bokes in de broodrooster stonden zo goed als in brand!
In aller haast ventilatie en ook de dampkap op volle toeren, en enkele vensters open gezwierd. Het duurde haast een half uur eer de mist en de geur binnen verdwenen waren.
Feit 5. De rest van de dag verliep redelijk normaal, niets onverwachts meer. Lange tijd bij moeder in de zetel zitten bekomen, diep verscholen achter de weekendkrant en de ‘Nina’.
In de latere namiddag terug naar huis en ik ontdek dat ik mijn leesbril mis. Ergens verloren in deze soort verbijsterende Halloweendag. Ik zal ‘m pas ’s anderendaags terugvinden tussen de plooien van moeders fauteuil.
Als je d’r nu even realistisch over peinst, dan kan ik toch niet anders dan tot de conclusie komen, dat in het licht van deze zaterdag vol verschrikkingen en een Wet van Murphy-festijn, mijn nakende hartoperatie op 12 november een rustige dag lijkt te (moet) worden!
Althans, laat ons daarvoor bidden!
Wat hebben we inmiddels geleerd Piet?
Punt 1. Lig na een uitzending van ‘The Masked Singer’ op vrijdagavond niet te filosoferen over de Pluisjes!
Punt 2. Wanneer je ’s nachts gaat wandelen, laat dan je smartphone met wekkerfunctie op je nachtkastje liggen. Niet verplaatsen!
Punt 3. Gooi je oude theemachine weg!
Punt 4. Uw bokes nooit twee keer roosteren!
Punt 5. Leg je leesbrilletje nooit in moeders plooien!
21.10.2025 (reeks 20 - nr.6)
SCHRIJF- en LACHKRAMPEN
Het zijn tijden van vertwijfeling. Bij mij toch. Zover is het moeten komen. Ik heb zopas mijn ontwerp van testament met de hand en een ordinaire balpen, in het net overgeschreven op zes bladzijden van een blok A4-papier met rechthoekige ruitjes. Dit na maanden nadenken, overpeinzen, wijzigen en schrappen, en finaal nog eens herlezen. Om dan vervolgens honderd euro over te schrijven naar de notaris om mijn werkstuk, zeg maar: pronkstuk, meteen te laten bewaren in het Centrale Register der Testamenten.
Dertig jaar nadat ik ooit het voornemen had genomen mij van een testament te voorzien, heb ik het nu eindelijk in een definitieve plooi gegoten. Een huzarenstuk! Je moet eens op ouderwetse wijze ettelijke bladzijden, leesbaar en met sierlijke letters, neerpennen. Niemand van ons is dat nog gewoon in dit digitale tijdperk. We kunnen het nog wel, maar gegarandeerd met krampen na een half uurtje. Schrijfkrampen, dat is nog iets straffer dan dialyse-spierkrampen. Bij mij toch. Ben gisteren naar de apotheker gesneld om een bus Reflex-spray. En stinken godver dat dat doet! Ik durf de eerste dagen niemand de hand te drukken…
Mijn buurvrouw in het ziekenhuis, Fanny, vroeg voor de tiende keer in evenveel maanden:
‘Maar jongske toch, waarom zou jij nu toch een testament willen schrijven?’
En ik eveneens voor de tiende keer: ‘Ik moet wel hé meiske. Ik heb geen broers of zussen, ik heb geen kinderen. Mijn zaad is, bij mijn weten, altijd op de rotsen gevallen. En het allerbelangrijkste: ik wil niet dat wat er rest in handen van de staat zou komen!’
‘En waarom moet dat nu ineens?’ foeterde ze verder.
‘Omdat ik 12 november geopereerd word aan m’n hart hé Fanny, zijt ge dat nu weer vergeten?’
‘Ach ja, manneke amai, gij hebt al wat aan de hand gehad hé! Zie mij hier liggen. Negentig jaar en kerngezond. Enfin ja, behalve dan dat ik hier drie keer per week in dat bed moeten komen liggen. Ze hebben mij trouwens nooit uitgelegd waarom…’
We werden onderbroken door de komst van de norse nierdokter. Die praat tegen alle patiënten alsof ze allemaal negentig jaar zijn. ’t Is soms om u een kriek te lachen, maar ik begin me er meer en meer aan te ergeren. Fanny ook.
U heeft het gemerkt: ik zit dus met een herfst-blues. Dat is een seizoensgebonden depressie, maar dan niet zo erg als de wijze waarop Sabine Hagedoren de laatste dagen het weer kwam voorspellen op onze buis. Al kan ze op haar beurt niet tippen aan de vestimentaire keuze van Jacotte Brokken. Tristesse alom.
Waarom missen wij mensen, levenden en/of doden?
Waarom mis ik mijn vader zo?
Waarom mis ik mijn frivole partner van weleer?
Waarom mis ik de beste kameraad die ik ooit had?
4 oktober is niet alleen Wereldbeestendag, het is ook mijn feestdag en de gedenkdag van de H. Franciscus van Assisi. Die praatte met de vogeltjes. Dat doe ik ook, met m'n parkieten dan. Tja, met wie moet ik het anders doen??? In 't ziekenhuis luistert toch niemand... enfin, ge ligt daar 4 uren vastgeketend op uwe rug, als een laborat in een experimentele couveuse.
Hebt ge ook gehoord dat zanger Christoff praat met overledenen? Ge hebt het laatste nog niet gezien hoor in de showbizz! Tja, hij mocht zingen op het tarmac voor paus Franciscus en is na diens dood blijven praten tegen de brave ziel, ook al luisterde en hoorde die, eens plechtstatig opgebaard in een soort praline-doos, echt geen knijt meer.
Nu mag ik niet te veel lachen met de Vlaamsche charmezanger want in feite doe ik het ook af en toe. Van de week ben ik het kerkhof terug beginnen bezoeken, bij het columbarium van mijn vader. Om deze keer eens zijn hulp te vragen in het licht van de nakende operatie. En dan druk ik mijn voorhoofd tegen de arduinen dekplaat en bid ik: ‘Papa, help jij mij nu een keertje alsjeblieft?’
Maar de doden antwoorden nooit. Dus zeg ik tegen Christoff: ‘Niet doen jongske, praat liever met de levenden. Zo geraakt ge misschien toch nog aan een lief!’
Net voor m’n verjaardag zat ik in de wachtruimte van mijn hoorcentrum, terwijl een lieftallige jongedame mijn apparaatjes inspecteerde. Mijn lodderig oog werd getrokken naar de tekst op de wand tegenover mij:
‘Horen en luisteren zijn niet hetzelfde.
Horen doe je met je oren.
Luisteren doe je met je hart.’
Dat trof me. Want heel wat dokters bezitten niet de gave van het luisteren... tenzij door een stethoscoop.
De stroeve, mompelende nierdokter boog zich over mijn buurvrouw en vroeg betuttelend: ‘Doe uw trui eens omhoog zodat ik eens goed kan luisteren! Hebt ge uw boekske niet bij van het rusthuis? Hebben ze er niets in geschreven? Eette gij wel goe?’
Fanny en ik draaiden onze hoofden naar elkaar toe en schoten onhoudbaar in een lachkramp van jewelste. Zoveel pret hebben we in lange tijd niet meer gehad in het ziekenhuis. Het is de humor die ons leven redt.
28.09.2025
IK EIS ELKE VOLGENDE DAG OP
Onze Leo XIV is inmiddels 70 en Leo XIII in Lier werd 100. De stadsharmonie wel te verstaan. Het is zowat het enige waar in onze stad nog muziek in zit. Al de rest is leeg of staat stil. Van ‘mobiliteit’ is nog bitter weinig sprake, uitgezonderd dat je veel kans maakt om dagelijks overhoop gereden te worden door een elektrische fiets in een trage fietsstraat of door een opgefokte step op een door onkruid overwoekerde stoep ter hoogte van een sociaal appartementsblok.
En dan vroeg er iemand of ik geen lid wou worden van de Lierse ‘diversiteitsraad’. Mijn reet ja!
Onze Leo XIV is inmiddels 70 en Leo XIII in Lier werd 100. De stadsharmonie wel te verstaan. Het is zowat het enige waar in onze stad nog muziek in zit. Al de rest is leeg of staat stil. Van ‘mobiliteit’ is nog bitter weinig sprake, uitgezonderd dat je veel kans maakt om dagelijks overhoop gereden te worden door een elektrische fiets in een trage fietsstraat of door een opgefokte step op een door onkruid overwoekerde stoep ter hoogte van een sociaal appartementsblok.
En dan vroeg er iemand of ik geen lid wou worden van de Lierse ‘diversiteitsraad’. Mijn reet ja!
Ik zou wel willen toetreden tot de Albert Heijn-raad om wat fatsoenlijkere mensen in beeld te laten brengen in hun reclamefilmpjes. Want, geef nu toe, die zagevent van Verhulst, Victor de verwende snob, met een winnend krasbiljet in z’n hand voor een pot choco… hallo!? De choco waarnaar verwezen wordt, blijkt ‘Boerinneke’ te zijn. Uit mijn jeugdjaren heb ik onthouden dat die choco veel te lekker is om in handen te vallen van een omhooggevallen BV of een gestampte boer. Victor is beide.
En wat te denken van die totaal afgezaagde reclame van ‘Trivago’? Heeft u het in de afgelopen zomermaanden ook gemerkt? Vervloekt tot u er een punthoofd van kreeg? Geen enkele televisieavond aan zee in mijn vakantieverblijf ging voorbij zonder dat ze ons suf sloegen, niet alleen met de 500ste herhaling van een aantal episodes van ‘F.C. De Kampioenen’, maar eerder nog met de dagelijks honderdveertigste keer de commercial featuring: Jürgen Klopp. Die zelfverzekerde smoel: klopt er verdoeme op!
Niets is zeker in dit leven. Robert Prevost wist ook niet op voorhand met zekerheid dat hij onze Leo ging worden. Ja, die kardinalen schermen met de Heilige Geest, de ene keer een brandende tong, de andere keer een simpele duif, dat wel. Allemaal truut!
Toen onlangs een duif zat te koeren op mijn terras vroeg ik haar: ‘Als gij werkelijk denkt den Heiligen Geest te zijn, wilt ge dan a.u.b. eerst ophouden met mijn balkon onder te schijten!’
Wendy Van Wanten had ook nooit kunnen bevroeden dat de engel Gabriël van Saksen Coburg, zij het in de gedaante van prins Laurent, haar zou bezwangeren destijds. De belangrijkste vraag die in de VTM-docu niet aan bod kwam, is evenwel welke titel ze nu aan Iris moeten geven? De prinses van Aalter? Nee, daar is Pieter De Crem al koning. Misschien dan toch maar beter: the Prince’s-Mother?
Ook in mijn eigenste leventje is niets nog zeker. En dat leidt tot verwarring en wanhoop. Want het was blijkbaar nog niet genoeg dat ik straks al één jaar om de twee dagen in het ziekenhuis mij moet gaan laten aftappen, nu dreigt binnenkort één of andere hartoperatie. Ik heb vroeger te veel van die dingen gezien bij mijn vader. Dus u zal willen begrijpen dat ik veel moet huilen, uit angst. En de bedenking die voortdurend opduikt: voor wie en voor wat zou ik me nog laten opereren? Ik heb namelijk geen partner, al tien jaar niet meer, ik ben alleen, ik heb geen kinderen. De engel heeft mij nooit willen bezwangeren en mijn zaad viel steeds op de rotsen. So what?
En wat te denken van die totaal afgezaagde reclame van ‘Trivago’? Heeft u het in de afgelopen zomermaanden ook gemerkt? Vervloekt tot u er een punthoofd van kreeg? Geen enkele televisieavond aan zee in mijn vakantieverblijf ging voorbij zonder dat ze ons suf sloegen, niet alleen met de 500ste herhaling van een aantal episodes van ‘F.C. De Kampioenen’, maar eerder nog met de dagelijks honderdveertigste keer de commercial featuring: Jürgen Klopp. Die zelfverzekerde smoel: klopt er verdoeme op!
Niets is zeker in dit leven. Robert Prevost wist ook niet op voorhand met zekerheid dat hij onze Leo ging worden. Ja, die kardinalen schermen met de Heilige Geest, de ene keer een brandende tong, de andere keer een simpele duif, dat wel. Allemaal truut!
Toen onlangs een duif zat te koeren op mijn terras vroeg ik haar: ‘Als gij werkelijk denkt den Heiligen Geest te zijn, wilt ge dan a.u.b. eerst ophouden met mijn balkon onder te schijten!’
Wendy Van Wanten had ook nooit kunnen bevroeden dat de engel Gabriël van Saksen Coburg, zij het in de gedaante van prins Laurent, haar zou bezwangeren destijds. De belangrijkste vraag die in de VTM-docu niet aan bod kwam, is evenwel welke titel ze nu aan Iris moeten geven? De prinses van Aalter? Nee, daar is Pieter De Crem al koning. Misschien dan toch maar beter: the Prince’s-Mother?
Ook in mijn eigenste leventje is niets nog zeker. En dat leidt tot verwarring en wanhoop. Want het was blijkbaar nog niet genoeg dat ik straks al één jaar om de twee dagen in het ziekenhuis mij moet gaan laten aftappen, nu dreigt binnenkort één of andere hartoperatie. Ik heb vroeger te veel van die dingen gezien bij mijn vader. Dus u zal willen begrijpen dat ik veel moet huilen, uit angst. En de bedenking die voortdurend opduikt: voor wie en voor wat zou ik me nog laten opereren? Ik heb namelijk geen partner, al tien jaar niet meer, ik ben alleen, ik heb geen kinderen. De engel heeft mij nooit willen bezwangeren en mijn zaad viel steeds op de rotsen. So what?
Alle concentratie wordt zo gericht op je eigen denken en je eigen lijf. Zowat elk uur van de dag kom ik tegenwoordig mezelf tegen en dat is soms behoorlijk schrikken!
Er zijn echter redenen genoeg opdat ieder van ons al eens egoïstischer mag zijn en wat meer aan zichzelf moet denken. Eigen lijf eerst! Het zijn er trouwens de tijden voor. Dus negeer ik volkomen de woorden van premier De Wever voor de Verenigde Naties. Ik vermoed dat een beetje egoïsme en protectionisme bij filosofische zielen een heilzame werking kan hebben.
Immers, toen ik jong was, eiste ik de nacht op. Vandaag de dag eis ik de dag op:
Er zijn echter redenen genoeg opdat ieder van ons al eens egoïstischer mag zijn en wat meer aan zichzelf moet denken. Eigen lijf eerst! Het zijn er trouwens de tijden voor. Dus negeer ik volkomen de woorden van premier De Wever voor de Verenigde Naties. Ik vermoed dat een beetje egoïsme en protectionisme bij filosofische zielen een heilzame werking kan hebben.
Immers, toen ik jong was, eiste ik de nacht op. Vandaag de dag eis ik de dag op:
#rechtopdedag
Ik eis elke volgende dag op
Ik eis vriendelijke mensen op
Ik eis dat het goede weer wordt verlengd
Ik eis vierentwintig uur feest
Ik eis m'n oude vrienden terug
Ik eis dat jongens van 60 – bijna 61 - nog kunnen genieten
16.08.2025
WE‘VE HAD A PROBLEM IN KNOKKE
Astronaut Jim Lovell van de legendarische Apollo 13 is overleden. Ge weet wel, die van: “Houston, we’ve had….”
Hij werd 97. Zo slecht zal het dus in de ruimte wel niet zijn hé! Zo oud ga ik trouwens nooit worden. Ik zit hoogstens nogal eens met m’n kop in de wolken. Verder reikt mijn ruimtelijke ambitie niet meer. Alleen mensen, mijn lezers, af en toe verblijden met een column, een stukje om een keer te relativeren en te glimlachen.
Ik had nu onlangs enkele Krawaten, mogelijk van Lille, op Facebook aan de hand die de essentie van een column niet snapten. Volgens mij is dat humor, ironische humor, en een beetje maatschappijkritiek in de vorm van steken onder water en de vinger op de wonde leggen. Nou, een aantal betweters vonden niet dat ironie het hoofdkenmerk van een column zou zijn. Ze vonden dat dit een uitgesproken mening moet zijn. Zodat ze zwaar en oeverloos in discussie kunnen gaan. Nou moe, precies daar gaat onze wereld vandaag de dag aan kapot. Zeveraars, je moet niet in elk schrijfseltje een mening verkondigen! En wie gaat het meeste ervaring hebben denk je? Ik wil niet stoefen, maar ik heb honderden columns op mijn teller staan verdikke, dus…
Al bij al verkondig ik nu zelf een mening! Sorry daarvoor.
De voorheen wisselvallige zomer kabbelt rustig voort en mondt dezer dagen soms uit in een bakoven. Ik vind het vooralsnog heerlijk! Ik ben 12 uur per week tevree en zelfs gelukkig aan mijn niermachine in Knokke. Dus ik ben blij dat ik nog een beetje leef en geregeld weg kan zijn van het geknor van een oude moeder... helaas, de buitenwereld beseft dat onvoldoende...
Net zomin die beseft dat wij een premier hebben die niet alleen een zieke kat met haar smerige gat op zijn desk in de Wetstraat laat zitten, maar nu ook in Zuid-Afrika de clown ging uithangen, met regenboogkousen aan een ravijn in sprong en, spijtig voor de verschillende partijvoorzitters in ons landje, nog aan een dik elastiek hing. Driewerf helaas! Geen staatsbegrafenis deze zomer. En de nieuwe paus houdt het nota bene ook al drie maanden vol. In 1978 waren het andere tijden!
Ik kreeg in mijn rustoord Lombardsijde het nieuws binnen dat Tom Waes gaat zeilen. Daarom hebben ze voor onze kust alvast botsabsorbeerboeien gelegd. En gelukkig ligt er geen Kennedytunnel op zee, dus hij moet niet naar de opening mikken. In Nederland ging hij in een tv-programma recent biechten in een klooster bij een speciale zuster, bij 'non-alcohol'. Sorry mensen, geeft mij maar driemaal per week ‘Lili en Marleen’. Dat is historisch drama en humor in één.
Vorige zaterdagmorgen, om 6u30 sta ik te wachten op mijn chauffeur voor Knokke en het was beangstigend stil. Ik hoorde enkel wat vogeltjes tsjirpen en op het dak van de receptie zat onze vertrouwde oude meeuw te gapen. Voor de rest niks… stil. En Natalia was de avond voordien opgehouden met kwelen bij ‘Joe Paradise Beach’, niet ver van onze camping... we hebben ze per direct terug naar de Kempen gestuurd, heerlijk die rust!
Maar daarna, in het dialysecentrum, vergat een verpleegster mijn ontbijt op te dienen, en na haar een opvoedkundige, corrigerende tik te hebben gegeven, bleek ik maar twee in plaats van vier boterhammen te tellen… moest ik weer roepen: ‘Houston, euh… Knokke-nurses, we hebben een probleem!’
Hij werd 97. Zo slecht zal het dus in de ruimte wel niet zijn hé! Zo oud ga ik trouwens nooit worden. Ik zit hoogstens nogal eens met m’n kop in de wolken. Verder reikt mijn ruimtelijke ambitie niet meer. Alleen mensen, mijn lezers, af en toe verblijden met een column, een stukje om een keer te relativeren en te glimlachen.
Ik had nu onlangs enkele Krawaten, mogelijk van Lille, op Facebook aan de hand die de essentie van een column niet snapten. Volgens mij is dat humor, ironische humor, en een beetje maatschappijkritiek in de vorm van steken onder water en de vinger op de wonde leggen. Nou, een aantal betweters vonden niet dat ironie het hoofdkenmerk van een column zou zijn. Ze vonden dat dit een uitgesproken mening moet zijn. Zodat ze zwaar en oeverloos in discussie kunnen gaan. Nou moe, precies daar gaat onze wereld vandaag de dag aan kapot. Zeveraars, je moet niet in elk schrijfseltje een mening verkondigen! En wie gaat het meeste ervaring hebben denk je? Ik wil niet stoefen, maar ik heb honderden columns op mijn teller staan verdikke, dus…
Al bij al verkondig ik nu zelf een mening! Sorry daarvoor.
De voorheen wisselvallige zomer kabbelt rustig voort en mondt dezer dagen soms uit in een bakoven. Ik vind het vooralsnog heerlijk! Ik ben 12 uur per week tevree en zelfs gelukkig aan mijn niermachine in Knokke. Dus ik ben blij dat ik nog een beetje leef en geregeld weg kan zijn van het geknor van een oude moeder... helaas, de buitenwereld beseft dat onvoldoende...
Net zomin die beseft dat wij een premier hebben die niet alleen een zieke kat met haar smerige gat op zijn desk in de Wetstraat laat zitten, maar nu ook in Zuid-Afrika de clown ging uithangen, met regenboogkousen aan een ravijn in sprong en, spijtig voor de verschillende partijvoorzitters in ons landje, nog aan een dik elastiek hing. Driewerf helaas! Geen staatsbegrafenis deze zomer. En de nieuwe paus houdt het nota bene ook al drie maanden vol. In 1978 waren het andere tijden!
Ik kreeg in mijn rustoord Lombardsijde het nieuws binnen dat Tom Waes gaat zeilen. Daarom hebben ze voor onze kust alvast botsabsorbeerboeien gelegd. En gelukkig ligt er geen Kennedytunnel op zee, dus hij moet niet naar de opening mikken. In Nederland ging hij in een tv-programma recent biechten in een klooster bij een speciale zuster, bij 'non-alcohol'. Sorry mensen, geeft mij maar driemaal per week ‘Lili en Marleen’. Dat is historisch drama en humor in één.
Vorige zaterdagmorgen, om 6u30 sta ik te wachten op mijn chauffeur voor Knokke en het was beangstigend stil. Ik hoorde enkel wat vogeltjes tsjirpen en op het dak van de receptie zat onze vertrouwde oude meeuw te gapen. Voor de rest niks… stil. En Natalia was de avond voordien opgehouden met kwelen bij ‘Joe Paradise Beach’, niet ver van onze camping... we hebben ze per direct terug naar de Kempen gestuurd, heerlijk die rust!
Maar daarna, in het dialysecentrum, vergat een verpleegster mijn ontbijt op te dienen, en na haar een opvoedkundige, corrigerende tik te hebben gegeven, bleek ik maar twee in plaats van vier boterhammen te tellen… moest ik weer roepen: ‘Houston, euh… Knokke-nurses, we hebben een probleem!’
26.07.2025
SUPPLEMENT
Er gebeuren weer rare dingen in het land. Ook in het buitenland. Wanneer gaan wij eens terug leren op de supportersbarricaden te staan voor onze Belgische renners in de Tour de France? Evenepoel werd vorig jaar derde, wat een prestatie was dat! Buiten een keer de toevalstreffer van ene Jurgen Van Den Broeck (achteraf nooit nog iets van gehoord), was dat gedverderrie geleden van de heerlijke jaren van mijn jeugd met onze berggeit Lucien Van Impe. Akkoord, Jasper en Remco zijn ribbedebie, en Van Aert zijn carrosserie is duidelijk versleten (te veel kindjes gemaakt), waardoor ik alvast geen reden meer zag om op de barricaden te gaan staan huppelen. Akkoord, er waren Wellens en Merlier, alsook enkele bijzonder opgemerkte jonkies in het peloton, maar de massale uitbarsting van volksvreugde zou dit jaar niet echt gepast zijn.
Ik ben, kijkend naar tv, boos geworden op Vingegaard, de schlemiele Deen. Wieltjeszuiger eerste klas. Ik noem hem voortaan de Joop Zoetemelk van de éénentwintigste eeuw. Ik ben eveneens boos geworden bij het kijken naar die andere koers met pelotons: het nationale defilé op 21 juli. Je zag namelijk Bart De Wever denken: ‘Ik kan zeker nog wat besparen op die koninklijke escorte! Minder paarden, meer biefstuk voor de Wetstraat!’
Ondertussen is de premier in de Pussy-cat geweest en hij heeft een lieftallige poes meegebracht naar de Wetstraat... maar die voze kat is ziek, ze heeft aids en De Wever wil haar buddy zijn.... tja, we kijken er niet eens meer van op, heel Brussel is ziek. We kunnen alleen maar toekijken voortaan hoe dé kat en ons land verder aftakelen.
Nog een voorbeeld zegt u? Hilde Crevits heeft een provinciaal reglement dat de dracht van de hoofddoek door moslima’s in openbare gebouwen verbiedt, laten schrappen. Stel u voor!? Ik dacht dat de staat, en dus de ministers, en de religie krachtens onze grondwet gescheiden moeten blijven? Of is onze grondwet toch maar een vodje papier? Waar moeit Crevits zich mee? Le nouveau CVP-CD&V islamique est arrivée. Leo Tindemans zaliger draait zich om in z’n graf.
Ook onze koning is de pedalen kwijt. Filip verlaat het christelijke pad van zijn bijna-heilige voorganger Boudewijn. Hij koos plots openlijk de kant van de in het nauw gedreven terroristen in Gaza, omdat hij stilletjes droomt van een, door Trump beloofde, idyllische villa aan de toekomstige Gaza-Riviera.
Maar daarvoor zal België moeten investeren in die desolate kuststrook van Israël. En dat gaat geld kosten, véél geld. Dus zullen we met z’n allen nog eens een substantiële bijdrage moeten leveren. Enfin, de lagere- en middenklasse onder de bevolking, niet de rijken. Die hebben het al zwaar te verduren met die rijkentaks. Ja, die lijden een heel zwaar leven hoor onder mateke Conner en diens linkse kornuiten.
Er gebeuren weer rare dingen in het land. Ook in het buitenland. Wanneer gaan wij eens terug leren op de supportersbarricaden te staan voor onze Belgische renners in de Tour de France? Evenepoel werd vorig jaar derde, wat een prestatie was dat! Buiten een keer de toevalstreffer van ene Jurgen Van Den Broeck (achteraf nooit nog iets van gehoord), was dat gedverderrie geleden van de heerlijke jaren van mijn jeugd met onze berggeit Lucien Van Impe. Akkoord, Jasper en Remco zijn ribbedebie, en Van Aert zijn carrosserie is duidelijk versleten (te veel kindjes gemaakt), waardoor ik alvast geen reden meer zag om op de barricaden te gaan staan huppelen. Akkoord, er waren Wellens en Merlier, alsook enkele bijzonder opgemerkte jonkies in het peloton, maar de massale uitbarsting van volksvreugde zou dit jaar niet echt gepast zijn.
Ik ben, kijkend naar tv, boos geworden op Vingegaard, de schlemiele Deen. Wieltjeszuiger eerste klas. Ik noem hem voortaan de Joop Zoetemelk van de éénentwintigste eeuw. Ik ben eveneens boos geworden bij het kijken naar die andere koers met pelotons: het nationale defilé op 21 juli. Je zag namelijk Bart De Wever denken: ‘Ik kan zeker nog wat besparen op die koninklijke escorte! Minder paarden, meer biefstuk voor de Wetstraat!’
Ondertussen is de premier in de Pussy-cat geweest en hij heeft een lieftallige poes meegebracht naar de Wetstraat... maar die voze kat is ziek, ze heeft aids en De Wever wil haar buddy zijn.... tja, we kijken er niet eens meer van op, heel Brussel is ziek. We kunnen alleen maar toekijken voortaan hoe dé kat en ons land verder aftakelen.
Nog een voorbeeld zegt u? Hilde Crevits heeft een provinciaal reglement dat de dracht van de hoofddoek door moslima’s in openbare gebouwen verbiedt, laten schrappen. Stel u voor!? Ik dacht dat de staat, en dus de ministers, en de religie krachtens onze grondwet gescheiden moeten blijven? Of is onze grondwet toch maar een vodje papier? Waar moeit Crevits zich mee? Le nouveau CVP-CD&V islamique est arrivée. Leo Tindemans zaliger draait zich om in z’n graf.
Ook onze koning is de pedalen kwijt. Filip verlaat het christelijke pad van zijn bijna-heilige voorganger Boudewijn. Hij koos plots openlijk de kant van de in het nauw gedreven terroristen in Gaza, omdat hij stilletjes droomt van een, door Trump beloofde, idyllische villa aan de toekomstige Gaza-Riviera.
Maar daarvoor zal België moeten investeren in die desolate kuststrook van Israël. En dat gaat geld kosten, véél geld. Dus zullen we met z’n allen nog eens een substantiële bijdrage moeten leveren. Enfin, de lagere- en middenklasse onder de bevolking, niet de rijken. Die hebben het al zwaar te verduren met die rijkentaks. Ja, die lijden een heel zwaar leven hoor onder mateke Conner en diens linkse kornuiten.
Hoe moet het overgrote deel van de bevolking dit allemaal blijven slikken en bolwerken? Blijven zwemmen zou ik zeggen. Toepasselijk nu ik aan zee zit. En supplementen blijven betalen. Voor die arme sloebers van dokters, ocharmen.
Ik passeerde in AZ Zeno te Knokke-Heist bij een dermatoloog, op mijn eigen verzoek overigens.
Ik moest na afloop prompt, en wel onmiddellijk dames en heren, tweeëntwintig euro betalen. Dus buiten de ziekenhuisfactuur die later nog komt. Dat mocht ik netjes verrichten met mijn bankkaart. Het machientje lag al klaar op de vriendelijke dokter zijn bureau. Op de mini-factuur, waarvan ik later een afschrift online mocht vinden in ‘Doccle’, stond vermeld naast ‘reden voor het remgeld ten laste van de patiënt’: “Supplement aangerekend voor de intellectuele inspanning”. Alstublieft!
Waarin bestond die zogenaamde ‘intellectuele inspanning’ dan wel? Dat de dokter hoger moest schakelen, geconfronteerd met een dubbel gediplomeerde filosoof? Of omdat hij tijdens mijn eerder korte visite meer vragen over - en dus meer aandacht had voor mijn neef Carl, de aimabele voetbaltrainer?
Moet ik mij daarom blauw betalen? Gelukkig is er spoedig een reddende engel, iemand die weet hoe hij met geld moet omgaan: minister Frank Vandenbroucke!
Ik passeerde in AZ Zeno te Knokke-Heist bij een dermatoloog, op mijn eigen verzoek overigens.
Ik moest na afloop prompt, en wel onmiddellijk dames en heren, tweeëntwintig euro betalen. Dus buiten de ziekenhuisfactuur die later nog komt. Dat mocht ik netjes verrichten met mijn bankkaart. Het machientje lag al klaar op de vriendelijke dokter zijn bureau. Op de mini-factuur, waarvan ik later een afschrift online mocht vinden in ‘Doccle’, stond vermeld naast ‘reden voor het remgeld ten laste van de patiënt’: “Supplement aangerekend voor de intellectuele inspanning”. Alstublieft!
Waarin bestond die zogenaamde ‘intellectuele inspanning’ dan wel? Dat de dokter hoger moest schakelen, geconfronteerd met een dubbel gediplomeerde filosoof? Of omdat hij tijdens mijn eerder korte visite meer vragen over - en dus meer aandacht had voor mijn neef Carl, de aimabele voetbaltrainer?
Moet ik mij daarom blauw betalen? Gelukkig is er spoedig een reddende engel, iemand die weet hoe hij met geld moet omgaan: minister Frank Vandenbroucke!
14.07.2025
MIJN BUITENVERBLIJF IS ZWAAR BELAST
We zijn de échte zomer dus al goed begonnen. En we hebben al veel kunnen lachen. Niet in het minst met Netanyahu en Trump. Nobelprijs voor de Vrede??? Kom nou!
Op het Chiro kamp in Leisele overleed een meisje (13) aan een hartstilstand. Ze leed aan erfelijke hartritmestoornissen. De cardioloog had haar recent nog onderzocht en vond alles oké.
Ik garandeer u: de hartdokters slaan de laatste tijd wel meer de bal mis. Het is net als bij het kankeronderzoek dat nu al decennia veel geld opslorpt. Maar resultaten? Nougatbollen! Ja, ze hebben op tal van terreinen vooruitgang geboekt op technisch vlak. Betere operatietechnieken bijvoorbeeld. Maar geen enkele vooruitgang valt te bespeuren naar het vinden van de oorzaken van kanker of van hartproblemen…
Zo is er ook nog geen enkele hartdokter die mij kon vertellen waarom mijn hart zo zwaarbelast is, en mijn nieren, en mijn geweten, en mijn buitenverblijf.
Meer dan 2.500 euro betalen we nu op vakantiepark ‘Zomerzon’ voor de staanplaats van mijn sinds vaders overlijden ‘blote eigendom’ (in casu: een stacaravan). Een deel daarvan is taks voor de tweedeverblijvers: 235 euro gaat rechtstreeks naar de stadskas van Jean-Marie Dedecker. En ziet: die heeft daar ook al hartproblemen mee gekregen. Gewetensproblemen niet. Die hebben politici niet.
Ik ben er inmiddels ook al twee weken. In mijn buitenverblijf bedoel ik.
De rest van mijn dagen ga ik gebukt onder het gekende en traditionele getreiter door mijn biologische moeder. U zou eens in mijn schoenen moeten staan: 60 jaar, bezig aan het laatste stukje van mijn leven, niet meer in m’n auto kunnen springen en spontaan naar mijn paradijs Le Grau du Roi aan de Middellandse Zee kunnen vluchten, en nog fulltime moeten instaan voor het welzijn van je 82-jarige moeder. Dat ontneemt je elk gevoel van vrijheid. Gevangen in je eigen lot. Mijn doen en laten zijn dus extra zwaarbelast.
We zijn de échte zomer dus al goed begonnen. En we hebben al veel kunnen lachen. Niet in het minst met Netanyahu en Trump. Nobelprijs voor de Vrede??? Kom nou!
Op het Chiro kamp in Leisele overleed een meisje (13) aan een hartstilstand. Ze leed aan erfelijke hartritmestoornissen. De cardioloog had haar recent nog onderzocht en vond alles oké.
Ik garandeer u: de hartdokters slaan de laatste tijd wel meer de bal mis. Het is net als bij het kankeronderzoek dat nu al decennia veel geld opslorpt. Maar resultaten? Nougatbollen! Ja, ze hebben op tal van terreinen vooruitgang geboekt op technisch vlak. Betere operatietechnieken bijvoorbeeld. Maar geen enkele vooruitgang valt te bespeuren naar het vinden van de oorzaken van kanker of van hartproblemen…
Zo is er ook nog geen enkele hartdokter die mij kon vertellen waarom mijn hart zo zwaarbelast is, en mijn nieren, en mijn geweten, en mijn buitenverblijf.
Meer dan 2.500 euro betalen we nu op vakantiepark ‘Zomerzon’ voor de staanplaats van mijn sinds vaders overlijden ‘blote eigendom’ (in casu: een stacaravan). Een deel daarvan is taks voor de tweedeverblijvers: 235 euro gaat rechtstreeks naar de stadskas van Jean-Marie Dedecker. En ziet: die heeft daar ook al hartproblemen mee gekregen. Gewetensproblemen niet. Die hebben politici niet.
Ik ben er inmiddels ook al twee weken. In mijn buitenverblijf bedoel ik.
De rest van mijn dagen ga ik gebukt onder het gekende en traditionele getreiter door mijn biologische moeder. U zou eens in mijn schoenen moeten staan: 60 jaar, bezig aan het laatste stukje van mijn leven, niet meer in m’n auto kunnen springen en spontaan naar mijn paradijs Le Grau du Roi aan de Middellandse Zee kunnen vluchten, en nog fulltime moeten instaan voor het welzijn van je 82-jarige moeder. Dat ontneemt je elk gevoel van vrijheid. Gevangen in je eigen lot. Mijn doen en laten zijn dus extra zwaarbelast.
Mijn neef Kristof, de tv-serie-scenarist, riep enkele dagen geleden op om alle komkommernieuws meteen te melden in het kader van een ‘cup’ die hij zelf organiseert. Ik heb prompt mijn vorige column toegezonden, daar stonden al heel veel komkommernieuwsjes in. Daar kon hij al een heel eind mee op weg. En ik doe niet mee om die cup te winnen, ik hou bij nader inzien niet zo van komkommernieuws.
Evenwel, er is ook constant drama en miserie. Ook dat stopt nooit. Heeft u het ook in de krant gelezen? Xena (16) overleed thuis op haar kamer in Wervik ten gevolge van een longembolie. De cardioloog had net beslist dat ze mocht stoppen met bloedverdunners.
Paus Leo, met rugnummer 14, zoekt in juli wat rust op. In het idyllische en tevens bombastische Castel Gandolfo, het mooie buitenverblijf een zesentwintig kilometers buiten Rome. Daar loopt minder volk rond en hoor je meer vogeltjes fluisteren in plaats van engeltjes. Ja, top en top in ‘t groen deze nog groene paus, vooral achter z’n oren. Zijne Heiligheid nam naar verluidt ook een zwembroek mee. Dat wil ik wel eens zien? Zou dat een wit satijnen zwemslipje zijn?
Niet zo riant en luxueus als dat van Leo natuurlijk. En van rust is er voor mij helemaal geen sprake! Driemaal per week nierdialyse in het verre Knokke-Heist, in het paviljoen van de futuristisch ogende kliniek AZ Zeno. Wel een indrukwekkend mooi bouwwerk. Niet alleen mijn nieren, ook het oog wil wat.
Enfin, we zijn weeral op 14 juli aanbeland. Liberté, egalité et fraternité. Vrijheid van denken, gelijkheid onder de mensen en in broederlijkheid samenleven. Nou, daar blijft in deze wereld niet veel van over. Niet in het buitenland en ook niet in mijn buitenverblijf…
REEKS 19
DE WERELD ZOALS
HIJ/ZIJ/x IS
HIJ/ZIJ/x IS
26.06.2025
KOMKOMMERS EN PERZIKEN
Er broeit iets... de poes van schrijfster Lize Spit is niet meer. Ze noemde Poespoes of zoiets, tja, dat wordt een nieuw melodramatisch boek: 'Het spint niet meer'. Dat zich uiteraard wederom afspeelt in het idyllische Viersel. Toen het er nog spannend was en leuk en waar de geur van seks altijd in de lucht hing. Ondertussen is Lize Spit ook al wat ouder en samen met een Hollander, zodat ik best kan begrijpen dat haar poes dood is.
Ook de hond van Els De Schepper heeft er de brui aan gegeven. Dat wordt eveneens een melodramatisch boek: ‘Het likt niet meer’. En dat komt allemaal in de boekskes en in de dagelijkse bagger op de sociale media naast de verschrikkelijke beelden uit Gaza, Israël, Libanon, Syrië, Iran… om nog maar te zwijgen van de aanhoudende menselijke ellende in Oekraïne.
Het is dus komkommertijd.
Er broeit iets... de poes van schrijfster Lize Spit is niet meer. Ze noemde Poespoes of zoiets, tja, dat wordt een nieuw melodramatisch boek: 'Het spint niet meer'. Dat zich uiteraard wederom afspeelt in het idyllische Viersel. Toen het er nog spannend was en leuk en waar de geur van seks altijd in de lucht hing. Ondertussen is Lize Spit ook al wat ouder en samen met een Hollander, zodat ik best kan begrijpen dat haar poes dood is.
Ook de hond van Els De Schepper heeft er de brui aan gegeven. Dat wordt eveneens een melodramatisch boek: ‘Het likt niet meer’. En dat komt allemaal in de boekskes en in de dagelijkse bagger op de sociale media naast de verschrikkelijke beelden uit Gaza, Israël, Libanon, Syrië, Iran… om nog maar te zwijgen van de aanhoudende menselijke ellende in Oekraïne.
Het is dus komkommertijd.
Dat zie je ook duidelijk aan de hand van de NAVO-top in Den Haag. Veel geblaat, weinig wol. En uitstelgedrag (die 5% defensie-uitgaven waarover ze nu al maanden zitten te lullen, komt er de eerste 10 jaar niet hoor!). En wansmakelijk gekleed. Want wie hadden we daar bij de groepsfoto, tussen onze premier en de premier van Nederland, ene Dick – mijn regering lag al snel op de schoffel – Schoof in? Jawel, Edi Rama, premier van Albanië. Zo oud als ik (1964), maar foute schoenen aan: witte gympjes!!! ‘Incroyable mais vrai!’ preutelde Macron. ‘Krijg nou de kleere!’ protesteerde Dick. Bart De Wever zei niets want die stond te slapen en droomde nog maar eens hardop over zijn Groot-Nederland. En Trump was weer eens verontwaardigd want die had graag zijn witte pet op gehouden, maar dat was het enige wat niet mocht van slijmbal Rutte.
Fanny, naast mij tijdens de dialysesessies, werd 90. Een bewonderenswaardige vrouw die constant foetert tegen de onrechtvaardigheden die gepaard gaan met het héél oud-worden. En gelijk heeft ze. Zij vertelt mij geen komkommerverhalen maar regelrechte kommer en kwel vanuit het woonzorgcentrum. Ze doet me peinzen aan m’n eigen aftakelingsproces. Ik heb nog niet veel plezier gehad aan mijn zestigste verjaardag. Alleen maar fysieke ellende, om nog maar te zwijgen over het psychisch lijden dat om de zoveel dagen een nieuwe episode kent. Het ontlokte me de uitspraak tegen een verpleegster, plots uit het niets: ‘Ik wou dat ik al tachtig was. Dan moet ik alleen nog maar één keer per jaar de vogeltjes in de tuin tellen!’
Nou, ik moet eerlijk blijven, dit kwam niet zomaar uit het niets. Die uitspraak komt uit de tv-serie ‘Gooische Vrouwen’, wat ik doorgaans geweldig vind. Het Gooi lijkt wat op De Boterton in Lier-Lisp. Ook veel snobs en een enkele bullebak zonder noemenswaardige hersens. Maar voornamelijk veel vrouwen die überhaupt niet meer weten wat aan te vangen met hun poes. Meer nog: de poezen sneuvelen in onze wijk bij bosjes…
Maar kom, we dwalen af. Ook letterlijk. Ik vertrek naar zee voor twee maanden, met dialyse in AZ Zeno te Knokke-Heist. Noem het geen vakantie want mijn moeder is erbij. Logistieker Jordi begon tijdens de dialysesessie van afgelopen week, spontaan te huilen bij de wetenschap dat hij mijn niertjes een hele poos zou moeten missen, en ik zijn verrukkelijke theetjes met twee zoetjes en twee beschuitjes. Ge gaat dat zien: in Knokke mag je niet picknicken tijdens de dialysesessie. Dat kan wel in de thuisbasis Lombardsijde. Ook eigendom van De Decker, burgervader van fusiegemeente Middelkerke. Van De Decker mag alles, als je maar tweede verblijfs-belasting betaald. En liefst zoveel mogelijk. ’t Is een politieker hé!
By the way, Trump had zijn oog op ’t Silt laten vallen. Als De Decker onder zijn casino maar geen atoombom ontwikkelt...
Trump wil in ieder geval van Iran weer Perzië maken: 'We make thé Perziken great again!'
Tja, zomerperikelen in 't verschiet...
Fanny, naast mij tijdens de dialysesessies, werd 90. Een bewonderenswaardige vrouw die constant foetert tegen de onrechtvaardigheden die gepaard gaan met het héél oud-worden. En gelijk heeft ze. Zij vertelt mij geen komkommerverhalen maar regelrechte kommer en kwel vanuit het woonzorgcentrum. Ze doet me peinzen aan m’n eigen aftakelingsproces. Ik heb nog niet veel plezier gehad aan mijn zestigste verjaardag. Alleen maar fysieke ellende, om nog maar te zwijgen over het psychisch lijden dat om de zoveel dagen een nieuwe episode kent. Het ontlokte me de uitspraak tegen een verpleegster, plots uit het niets: ‘Ik wou dat ik al tachtig was. Dan moet ik alleen nog maar één keer per jaar de vogeltjes in de tuin tellen!’
Nou, ik moet eerlijk blijven, dit kwam niet zomaar uit het niets. Die uitspraak komt uit de tv-serie ‘Gooische Vrouwen’, wat ik doorgaans geweldig vind. Het Gooi lijkt wat op De Boterton in Lier-Lisp. Ook veel snobs en een enkele bullebak zonder noemenswaardige hersens. Maar voornamelijk veel vrouwen die überhaupt niet meer weten wat aan te vangen met hun poes. Meer nog: de poezen sneuvelen in onze wijk bij bosjes…
Maar kom, we dwalen af. Ook letterlijk. Ik vertrek naar zee voor twee maanden, met dialyse in AZ Zeno te Knokke-Heist. Noem het geen vakantie want mijn moeder is erbij. Logistieker Jordi begon tijdens de dialysesessie van afgelopen week, spontaan te huilen bij de wetenschap dat hij mijn niertjes een hele poos zou moeten missen, en ik zijn verrukkelijke theetjes met twee zoetjes en twee beschuitjes. Ge gaat dat zien: in Knokke mag je niet picknicken tijdens de dialysesessie. Dat kan wel in de thuisbasis Lombardsijde. Ook eigendom van De Decker, burgervader van fusiegemeente Middelkerke. Van De Decker mag alles, als je maar tweede verblijfs-belasting betaald. En liefst zoveel mogelijk. ’t Is een politieker hé!
By the way, Trump had zijn oog op ’t Silt laten vallen. Als De Decker onder zijn casino maar geen atoombom ontwikkelt...
Trump wil in ieder geval van Iran weer Perzië maken: 'We make thé Perziken great again!'
Tja, zomerperikelen in 't verschiet...
nr.05 – 06.05.2025
CONCLAAF
‘Dat ik dit nog mocht meemaken.’
Maar ik dacht een ochtend later net hetzelfde: ‘Dat ik dit nog mocht meemaken!’
Het is immers de 5e paus tijdens mijn leven die ik weet te sterven en het wordt dus mijn 5e conclaaf. Ik begin ervaring te krijgen.
Recent nog (2018) werd paus Paulus VI (Giovanni Baptista Montini) heiligverklaard. Omwille van het voltooien van het fameuze 2de Vaticaans Concilie. Voor de rest niet fameus, eerder een grijze muis. Hij was reeds een jaar paus toen ik geboren werd (1964). Dat hij stierf begin augustus 1978, dat herinner ik mij nog. Het werd het begin van het zogenaamde ‘driepausenjaar’. Daarna kwamen immers in sneltempo Johannes Paulus I (Albino Luciani), maar die hield het na een maand voor bekeken, en Johannes Paulus II (Karol Woytila), die een pontificaat van maar liefst 26 jaar wist neer te zetten, en hoe! Hij was ‘amper’ 58 toen ie gekozen werd, dezelfde leeftijd als mijn grootvader toen. Die stierf echter twee maanden later. Alles hangt met alles samen zoals u ziet. En vele dingen beginnen bij mij in 1978, het eerste jaar met een dagboek ook.
Dat heeft intussen ook opgetekend dat na JP II weer een grijze muis Benedictus met rugnummer XVI kwam (Joseph Ratzinger), die ‘gezondheidsproblemen’ opgaf als reden voor zijn aftreden in 2013 maar toch nog negen jaar leefde!? Hallo? Is dat niet raar?
En finaal nog twaalf jaar de charismatische Argentijn en Jezuïet Franciscus (Jorge Bergoglio) die tijdens het conclaaf van 2005 naar verluidt reeds de zilveren medaille won.
Zover zijn we.
Woensdag 7 mei begint het volgende conclaaf in Rome/Vaticaanstad. Daar geen woke- of genderproblemen. Allemaal mannentoiletten. Toch voor zover ik weet. En ik stoef niet gauw, maar van pausen en het Vaticaan ken ik meer dan Rik Torfs die in tv-programma’s soms wat simpele, populaire praat komt verkopen. Uiteraard dat een aanzienlijk aantal kardinalen homoseksueel zou zijn, so what? Onder de niet-prinsen der kerk zijn er ook veel. En onder de gewone heteroseksuelen leven er ook nog veel ‘in het verborgene’.
Wat ik erger vind is dat oudjes, zoals ons Fanny op de dialyseafdeling, op hun gezegende ouderdom nog altijd geen inzicht hebben verworven in het gebeuren van iets wat eerder zeldzaam voorkomt in een mensenleven: een conclaaf.
Dus heb ik vorige week, tijdens de dialyse en in aanloop naar de begrafenis van Franciscus, een mini-conclaaf samengeroepen met o.a. Fanny. Vanop mijn bed heb ik het haarfijn en in geuren en kleuren uitgelegd: de chronologische volgorde der gebeurtenissen, de traditionele en strikte procedures, alsook over de pracht en praal rond de eeuwenoude rituelen.
Daarom hebben ze me twee dagen later onmiddellijk moeten reanimeren nadat ik Fanny, gezapig in haar bed naast mij, hardop hoorde roepen: ‘En is de paus er al?’
‘Wat bedoelt ge Fanny?’
‘Awel, hebben ze nu uwe nieuwe paus al gekozen?’
‘Aba nee hé Fanny, ik heb u dat toch uitgelegd, het conclaaf begint pas volgende woensdag!’
‘Nog zo lang? Waarom beginnen die er niet meteen aan na de begrafenis?’
‘Niet iedereen heeft peper in het gat zoals u hé Fanny!’
‘O, dat vind ik maar raar hoor!’
‘Ja Fanny, het is ook allemaal raar, maar ook uniek.’
‘Ja dat is waar’, besloot ze en na een zegenend gebaar in mijn richting viel ze in een pontificaal dutje…
16.04.2025
EVA op TV
Gedverderrie… er zit serieuze vertraging op mijn zaligverklaring nu het dossier in de schuif is beland en onze paus in het ziekbed. Hij moet rusten en revalideren. Stemoefeningen en gegarandeerd cardiorevalidatie. Zou de paus ook op zulke toestellen moeten gaan zitten zoals ik vorig jaar voorgeschoteld kreeg? De armfiets, roeitoestel, beenstrekker, wandelen op een loopband, fietsen op een aftandse hometrainer met één halve pedaal… Of zeggen de Vaticaanse kinesisten: dit leidt nergens naar!?
Alle wegen leiden doorgaans naar Rome, maar nu de paus niet mag werken: géén klokken van Rome komend paasweekend! Ook zij zullen binnen blijven. U zal het dit jaar met een paashaas of -kuiken moeten doen. Veel (klein)-kinder(en)plezier!
Alle wegen leiden doorgaans naar Rome, maar nu de paus niet mag werken: géén klokken van Rome komend paasweekend! Ook zij zullen binnen blijven. U zal het dit jaar met een paashaas of -kuiken moeten doen. Veel (klein)-kinder(en)plezier!
Lucien, de ietwat bazige tachtiger die ’s middags uit de taxi stapte waarmee ik naar huis moet, is overleden. Euthanasie. Van de ene dag op de andere… zomaar ineens foetsie. Op voorhand alles vastgelegd. Je hoort het tegenwoordig wel vaker. Toch blijft het in vele kringen en ook in de media blijkbaar een groot taboe. Dat komt omdat onze wetgevers het stiefmoederlijk blijven behandelen. Resultaat is een mank lopende wetgeving met heel veel hiaten. Toch willen steeds meer oudjes in een woonzorgcentrum van de mogelijkheid gebruik maken, liever dan gemarteld te worden door een of andere klojo.
Fanny, naast mij tijdens de dialyse, vroeg het ook al: ‘Als ze mij ooit moesten beginnen molesteren en bepotelen in het woonzorgcentrum, kom jij mij dan halen? Ik zal met je trouwen en ik zal voor je koken en zo goed als mogelijk voor je zorgen!’
‘Die kans is eerlijk gezegd klein Fanny…’
Ze was enorm teleurgesteld, dat zag ik meteen, maar ze viel in een deugddoend slaapje vol wilde dromen. Nou ja, er vinden de laatste tijd wel méér crisissen plaats in en rond mijn dialysebed… daarover later meer…
Fanny, naast mij tijdens de dialyse, vroeg het ook al: ‘Als ze mij ooit moesten beginnen molesteren en bepotelen in het woonzorgcentrum, kom jij mij dan halen? Ik zal met je trouwen en ik zal voor je koken en zo goed als mogelijk voor je zorgen!’
‘Die kans is eerlijk gezegd klein Fanny…’
Ze was enorm teleurgesteld, dat zag ik meteen, maar ze viel in een deugddoend slaapje vol wilde dromen. Nou ja, er vinden de laatste tijd wel méér crisissen plaats in en rond mijn dialysebed… daarover later meer…
Jongens, meisjes, wat te denken van de deelname van Eva, de moeder van enkele van mijn Hoefkens- erfgenamen, aan ‘De Tafel van Tine (Embrechts)’ op PLAY4 afgelopen week?
Maandagavond had ik niet goed gekeken en zag niet dat zij het was ten gevolge van mijn overhaastig over en weer zappen. Ik dacht werkelijk eerst: Wie zit daar nu naast Sven Nys? Ik ken de dames niet. Wellicht weer fake-actrices uit ‘The real Housewifes of Antwerp’? Maar dinsdagmiddag wees mijn eigenste moeder plots naar haar tv-scherm en riep: ‘Is dat Eva niet?’
Ik dacht dat het leuk ging worden. Vlak naast ons Eva in de studio dus Svenneke, dat ging nogal, maar mijn god, aan de andere zijde en aan de overkant! Een of andere statistiekenmens van de univ van Gent die er bijzat alsof net het ganse Israëlische leger over haar gewalst was, Manu Van Acker, de Verschrikkelijke Hulk, een dokter die geen korte broek wil dragen onder zijn witte jas, stel je voor, en last-but-not-least het lelijkste vrouwmens van het land: Veronique de Kock-(sucker).
Maandagavond had ik niet goed gekeken en zag niet dat zij het was ten gevolge van mijn overhaastig over en weer zappen. Ik dacht werkelijk eerst: Wie zit daar nu naast Sven Nys? Ik ken de dames niet. Wellicht weer fake-actrices uit ‘The real Housewifes of Antwerp’? Maar dinsdagmiddag wees mijn eigenste moeder plots naar haar tv-scherm en riep: ‘Is dat Eva niet?’
Ik dacht dat het leuk ging worden. Vlak naast ons Eva in de studio dus Svenneke, dat ging nogal, maar mijn god, aan de andere zijde en aan de overkant! Een of andere statistiekenmens van de univ van Gent die er bijzat alsof net het ganse Israëlische leger over haar gewalst was, Manu Van Acker, de Verschrikkelijke Hulk, een dokter die geen korte broek wil dragen onder zijn witte jas, stel je voor, en last-but-not-least het lelijkste vrouwmens van het land: Veronique de Kock-(sucker).
Eva werd evenwel in de tang genomen door het panel rond het thema: ‘Kan je zomaar foto’s en/of filmpjes plaatsen van je gezin op Instagram, of bij uitbreiding op de zogenaamde sociale media?’
Natuurlijk kan dat voor een zorgzame en goedaardige ‘gezins-influenceer’! Tenslotte moet je er wel de bluts met de buil bijnemen als er mensen opdagen die daar aanstoot aan geven. Je moet er wel dringend rekening mee gaan houden dat de digitale wereld en het internet vluchtig zijn. Best af en toe ook foto’s, gewoon zoals vroeger, afdrukken en ouderwets in een album steken. Dan kunnen de kids later toch nog zuchten: ‘Gelukkig hebben we de foto’s nog!’
Enfin, nog zoiets. Op het voetbal mag dat allemaal: spuwen, bier smossen en met bidons gooien. Waarom niet bij het wielrennen? Het maakt die koersen met die bende snuivers en pillekesslikkers alleen maar minder eentonig.
Guido Belcanto schreef van de week een lezersbrief in HLN over Parijs-Roubaix waarin hij concludeerde: ‘Het was een saaie koers!’
En de zanger kan het weten want hij was destijds superfan van Marco Pantani zaliger. Ik ook. Van 1998 tot recent, na het verlaten van het hospitaal eind november 2024, heb ik zijn kinbaardje gedragen, en vroeger af en toe ook zijn bandana. Maar ach, die schone tijden zijn nu allemaal verleden tijd. Gelukkig heb ik de foto’s nog!
Guido Belcanto schreef van de week een lezersbrief in HLN over Parijs-Roubaix waarin hij concludeerde: ‘Het was een saaie koers!’
En de zanger kan het weten want hij was destijds superfan van Marco Pantani zaliger. Ik ook. Van 1998 tot recent, na het verlaten van het hospitaal eind november 2024, heb ik zijn kinbaardje gedragen, en vroeger af en toe ook zijn bandana. Maar ach, die schone tijden zijn nu allemaal verleden tijd. Gelukkig heb ik de foto’s nog!
nr.03 – 20.03.2025
MALLE BABBE
Er zijn zo van die dagen dat de geschiedenis kantelt. Het was laat in de namiddag van maandag toen ik via facebookberichten ontdekte dat Rob de Nijs was overleden. Mijn muzikaal idool, eigenlijk al een heel leven lang. Decennia heeft hij mijn oren vertroeteld met pareltjes Nederlandstalige muziek. Rob komt de verdienste toe dat hij het ongetwijfeld is geweest die me geleerd heeft mijn diepste emoties vrij makkelijk en open te kunnen uiten. Want hij zong liedjes over de kern van de zaak: het mensenleven met zijn smachtende liefde, de brandende hunkering, de bijtende pijn, eenzaamheid en intens verdriet om verlies en dood.
Ik moest dan ook deze nieuwe column beginnen met een eresaluut.
Tal van liefdes hebben mij verlaten, maar Rob bleef altijd. Op het ritme van de regen of dansend met Zuster Ursula. Toen het in de jaren '70 nog gewoon heerlijk zomer werd en hij ons de weg naar Hamelen vertelde mijnheer. Een kater op Zondag werkte hij met een hit meteen weer weg. In de jaren '80 op party's en fuiven, in Zandhoven in de jumpinghal, in Lier in de Volmolen of de Pallieterhal, in de Koningin Elisabethzaal, in het casino van Oostende, ja... waar niet? Rob klonk ook met Open Einde in '93 op de begrafenisplechtigheid van mijn lieve meter. Later, na de eeuwwende, werden wij langzaam te oud voor Rob. Mijn generatie vormt een bende losers die nooit de essentie van het leven heeft kunnen vatten.
Ik begrijp de wijsheid van Rob de Nijs wel: “Het leven is er niet om onverdeeld te schaterlachen. Je kan hopen dat je fouten kan vergeven of dat ze jou vergeven worden.”
Zo loop ik momenteel rond. Al tien jaar straks is het geleden dat mijn partner uit m’n leven verdween. Ik heb hem dat vergeven want het was grotendeels mijn fout. Alleen weet hij dat niet. Evenzeer heb ik mijn beste vriend al achttien jaar niet meer gesproken en dat knaagt en knaagt. Maar het is ook hier grotendeels niet zijn fout. Ik kan veel vergeven, doch niet vergeten.
Ik moest dan ook deze nieuwe column beginnen met een eresaluut.
Tal van liefdes hebben mij verlaten, maar Rob bleef altijd. Op het ritme van de regen of dansend met Zuster Ursula. Toen het in de jaren '70 nog gewoon heerlijk zomer werd en hij ons de weg naar Hamelen vertelde mijnheer. Een kater op Zondag werkte hij met een hit meteen weer weg. In de jaren '80 op party's en fuiven, in Zandhoven in de jumpinghal, in Lier in de Volmolen of de Pallieterhal, in de Koningin Elisabethzaal, in het casino van Oostende, ja... waar niet? Rob klonk ook met Open Einde in '93 op de begrafenisplechtigheid van mijn lieve meter. Later, na de eeuwwende, werden wij langzaam te oud voor Rob. Mijn generatie vormt een bende losers die nooit de essentie van het leven heeft kunnen vatten.
Ik begrijp de wijsheid van Rob de Nijs wel: “Het leven is er niet om onverdeeld te schaterlachen. Je kan hopen dat je fouten kan vergeven of dat ze jou vergeven worden.”
Zo loop ik momenteel rond. Al tien jaar straks is het geleden dat mijn partner uit m’n leven verdween. Ik heb hem dat vergeven want het was grotendeels mijn fout. Alleen weet hij dat niet. Evenzeer heb ik mijn beste vriend al achttien jaar niet meer gesproken en dat knaagt en knaagt. Maar het is ook hier grotendeels niet zijn fout. Ik kan veel vergeven, doch niet vergeten.
Donderdag 13 maart was het de 'Nationale dag van de Nieren'. Het was mijn dialyse-vrije dag en ik ben dat rats vergeten. Erg hè?! Met al dat vocht dat ze elke keer uit m’n lichaam tappen, begint alles te verdrogen, mijn spieren en ingewanden, m’n darmen, m’n vingers maar ook mijn hersenen, vrees ik. ‘Verschrompelen’ noem ik dat. Ik begin er hoe langer hoe meer last van te krijgen. Ge moet een plantje af en toe water geven, dat hebben wij vroeger zo geleerd. Maar dit plantje mag maar 500 ml vocht innemen per dag (vergelijk met een halve fles Spa of het lokale Ordal), wel vermeerderd met de hoeveelheid die je overdag nog kan uitplassen. Kan u volgen? Het is hiervoor dat we in ’t school wiskunde moesten leren.
Poetin en Trump, het olijke stelletje, het is me wat dat spelletje Stratego. Als een volleerde Jan Klaassen de trompetter in het leger van de Russische prins, en Malle Babbe de gestoorde kapitalistische hoer, voeren ze een zelden geziene comedyshow op.
Als die nu nog samen de Nobelprijs voor het stichten van Vrede krijgen, dan kunnen wij ons finaal nog eens krom lachen.
Een handvol BV’s heeft een briefje geschreven aan premier Bart De Wever, althans die BV’s die een beetje kunnen schrijven. Maar wel van dat soort die na 3 minuten op tv plots onbedaarlijk moeten beginnen janken, keer op keer. Ze komen zichzelf dan tegen, ze ontdekken plots hun innerlijke ik of hun oosterse ziel. Ze hebben een moeilijke jeugd gehad. Ook dat nog!
Welnu ik las in hun briefje dat ze de premier om actie verzoeken tegenover Israël wegens ‘schending van de mensenrechten van de Palestijnen in de Gaza’. Hola Pola, in de Gaza wonen geen Palestijnen beste BV’ers, enkel nog Hamas en terroristen. En ik zou me daarmee van hieruit niet te veel bemoeien, want de Gaza is sinds kort van Donald.
Er reageerde van de week een bitsige mevrouw, nogal kregelig op een doordeweeks berichtje van mijnentwege op Facebook, en ze sprak me aan met “Bompa..." ???
Die mevrouw is sindsdien spoorloos... ik zeg het maar even...
Er zijn tegenwoordig ook dagen dat ik niet meer kan lachen.
Als die nu nog samen de Nobelprijs voor het stichten van Vrede krijgen, dan kunnen wij ons finaal nog eens krom lachen.
Een handvol BV’s heeft een briefje geschreven aan premier Bart De Wever, althans die BV’s die een beetje kunnen schrijven. Maar wel van dat soort die na 3 minuten op tv plots onbedaarlijk moeten beginnen janken, keer op keer. Ze komen zichzelf dan tegen, ze ontdekken plots hun innerlijke ik of hun oosterse ziel. Ze hebben een moeilijke jeugd gehad. Ook dat nog!
Welnu ik las in hun briefje dat ze de premier om actie verzoeken tegenover Israël wegens ‘schending van de mensenrechten van de Palestijnen in de Gaza’. Hola Pola, in de Gaza wonen geen Palestijnen beste BV’ers, enkel nog Hamas en terroristen. En ik zou me daarmee van hieruit niet te veel bemoeien, want de Gaza is sinds kort van Donald.
Er reageerde van de week een bitsige mevrouw, nogal kregelig op een doordeweeks berichtje van mijnentwege op Facebook, en ze sprak me aan met “Bompa..." ???
Die mevrouw is sindsdien spoorloos... ik zeg het maar even...
Er zijn tegenwoordig ook dagen dat ik niet meer kan lachen.
nr.02 – 27.02.2025
TESTAMENT
Ik heb de naam van mijn columnreeks intussen moeten vernieuwen. Beter gezegd: corrigeren. Het morele ‘Woke’-vingertje had paniekerig gewapperd. En deze keer krijgen ze, voor één keertje, gelijk. De ‘wereld’ kan namelijk zowel mannelijk als vrouwelijk zijn. Uiteraard. De wereld, hij is mooi. Dat zeggen wij van oudsher zo. Maar nu willen er een aantal mensen ook kunnen zeggen: de wereld, ze (zij) is mooi. Ze doen maar. Volgens mij klinkt het niet goed. Zand erover. Zolang ze maar geen gendergelijke toilet-plakkaatjes op de wereld gaan plakken.
Dialysevriendin Fanny begon voorbije maandag onbedaarlijk te lachen. En me uitlachen begot! Omdat ik naar m’n machine en bed was toegestapt met een boek in de aanslag. Een gids over erfenissen, schenkingen, legaten aan goede doelen en ‘hoe een testament opstellen’.
‘Ja Fanny, ge moet ni lachen! Ik ga dit nog eens rustig nalezen want binnenkort ga ik naar de notaris om een testament op te stellen.’
‘Gij zijt ni goe!’ speekte Fanny. ‘Hoe oud zijdde gij?’
‘Net zestig hé Fanny, dat weet ge toch.’
‘Gij zijt zot! Op die leeftijd gaat ge toch geen testament opstellen!?’
‘Ja maar Fanny, ge weet dat toch nooit, het kan elke dag gebeurd zijn! En ik wou al een testament toen ik amper 30 was!’
‘Alléééé zotteke!’
‘Ja, wat moet een mens anders doen, als ge al vroeg weet dat ge geen eigen nakomelingen zult hebben, wanneer je geen broers of zussen hebt…’
Mijn adem en stem stokten even.
‘Ha, zit het zo…?’ eindigde Fanny abrupt deze ochtendlijke babbelsessie.
Ik dacht: ‘Snapt ze het nu? Of is ze in slaap gevallen, de oude doos!?’
Het moest dinsdag, twee weken geleden, een heuglijke bedoening worden. Het werd de hel. Allereerst moest ik met mijn moeder, opnieuw na meer dan drie autoloze maanden, gaan shoppen in de Carrefour. Dat is op zich al om in uw broek te doen en een zenuwcrisis te krijgen. Maar kom, een mens moet wat lijden in zijn/haar leven.
Vervolgens trof ik, bij het ophalen van een winkelkar uit de winkelkarparkeerplaats, de dokter – uroloog – die mij kort daarvoor in het ziekenhuis kwetste bij het blaasonderzoek. Ik kan u verzekeren: het resultaat was geen kattenpis! Gelukkig voor hem kon hij rap genoeg lopen of ik had hem bij zijn sjokkedeizen gehad. De dag begon dus niet al te best, wat me het gezegde ontlokte: ‘It’s tuesday, this must be Belgium!’
Dat heb ik nu regelmatig. Als er één ding fout loopt, loopt gegarandeerd alles in het honderd. Ik haat nog steeds wijlen Martine Tanghe die op het einde van haar laatste nieuwsuitzending op VRT zei: ‘Alles komt goed!’
Dat was een flagrante leugen mensen! Het komt nooit goed. Trouwens niet lang daarna was ze groggy.
Is het u afgelopen week ook opgevallen? In het Witte Huis zijn ze plots zot van de Russen. Donald en Vladimir gaan binnenkort samen op reis. Misschien de Gaza-Riviera verkennen? In het Vaticaan worden de rode rokken zot van zenuwachtigheid. Gaat onze paus Franciscus de geest geven of zichzelf de bons? Ik zeg altijd: met milde nierproblemen kunt ge nog van geluk spreken! Staatssecretaris Parolin en kardinaal Louis Tagle staan volgens de media evenwel in de startblokken, maar het zal niet één van deze worden vrees ik, het wordt weer witte rook voor een totale verrassing?
In de Europese Unie worden de toppolitici intussen zot van niets te betekenen in de geopolitieke strategieën. En waar zit de president van Europa? Was dat niet ene van ons? Is ‘m met vakantie? Op de stranden op de Krim?
En ik word stilaan zot van een biologische moeder van 81 die elke dag van gedacht veranderd en haast wonderbaarlijke gedaanteverwisselingen tovert. Alsof ik m’n handen nog niet vol heb tijdens de dialysesessies met naast mij een moederke van 89 die me uitlacht met mijn erfenisperikelen. Ga er maar aan staan!
Wordt 2025, in realiteit, alsnog een heilig jaar of een testamentair jaar? Wat kan mij dit jaar verder nog bieden? Naast een bestaan aan machines die de gesteldheid van mijn bloed bepalen. En zo zorgen voor mijn nieren, mijn longen en uiteraard mijn hartje.
Maar wie of wat gaat mijn emoties reguleren? Wie of wat kan me weer laten babbelen, lachen en huilen, met m’n oude lieven, die ik al zo lang moet missen? Dat wordt het laatste zinnetje in mijn testament. Wie of wat gaat me weer leren liefhebben, geloven, en hopen op beters?
nr. 1 - 28.01.2025
TOON
Ik kende Toon niet. Toon is een man van dik in de zeventig die zo’n 4 bedden rechts van me ligt tijdens de dialyse. Ik ken hem dus pas sinds november maar kende hem in feite en eerlijk gezegd niet, ten gevolge van het gegeven dat ik hem enkel om 7u ’s morgens ontmoette in de wachtruimte. Is dat niet schandalig? Betrap ik mezelf hier op enige nalatigheid? Heb ik al die tijd te veel aandacht geschonken aan Fanny links van mij?
Wat er ook van zij. Toon is niet meer. Hij is afgelopen weekend plots overleden in het paradijselijke oudjesoord Onze Lieve-Vrouw Troost in Zandhoven.
Zo zie je maar: driemaal in de week nierdialyse ondergaan, garandeert ook al niet een lang leven!
En sinds we in 2025 zijn geduikeld, gebeurt er elke dag wel iets raars. De gebeurtenissen beginnen een boek van verhalen te worden. Vooral in mijn persoonlijke toestand. Je weet niet wat je hoort. Alsof de nierdialyse an sich al geen lijdensweg is, doen die nierdokters er alles aan om mij allerlei bijkomende onderzoeken op te dringen, omdat ze me stiekem op de wachtlijst voor niertransplantie willen krijgen. Maar het dringt hen niet door dat ik dat niet wil. Het is mijn beslissing. Althans voorlopig: ik heb nog tijd om groen licht te geven, moest ik mij bedenken. Dat heeft mijn dierbare cardioloog gezegd. Hij is nog de enige in die kliniek die ik vertrouw. Omdat het geen Hollander is.
Oké, dat ik in mijn arm een fistel aan de aders moest laten aanleggen, dat wist ik al van november. Dat is de normale procedure. Dus half januari was het zover. Wat denkt ge? Die kerel in de operatiezaal slaagt er toch wel in om een huidzenuw te raken. Sindsdien zit ik met een linker onderarm en hand met pijnlijke scheuten, die een mengeling zijn van elektriek en een gevoel van brandwonden. Die chirurg was een Hollander. Ik haat Hollanders.
Volgende etappe: ze stuurden me vorige week naar een uroloog omdat ze een onderzoek wilden naar de prostaat én de blaas. Dat laatste was overigens niet aangekondigd. Ik kan u verzekeren dat het schrikken is. En het moest weer allemaal gauwgauw gaan. Dus die trekt zijn hogedrukpistool in een flits uit mijn pizzeloe. Wat denkt ge? Sindsdien zit ik met een infectie, wellicht een blaasontsteking. Met heel hoge koorts. Die uroloog was een Hollander. Ik haat Hollanders.
Zoals u allen wel weet, zit ik heel mijn leven al vol met vragen. De meest uiteenlopende, doch vaak ook bizarre, verwonderlijke vragen. Zo zit ik al een poosje met de prangende vraag of die toiletdame (lees: wc-madam) in de Carrefour, is die nu van de Carrefour zelf, of behoort die tot de Lunch Garden? Dat is belangrijk om weten hé voor die toiletdames. Voor hun pensioen later. En nu al: behoren ze tot het Carrefour-personeel, dan is het goed. Behoren ze tot de Lunch Garden, dan is er mogelijk stront aan de knikker, dan kan het goed zijn dat ze buiten vliegen, en niet alleen uit het toilet!?
Ik blijk een geweldige invloed uit te oefenen op oudere vrouwen. Dat is nagenoeg wereldwijd bekend. 't Is te zeggen: zéér oude vrouwen. Kennissen zijn me de laatste jaren al gauw ‘The Old Granny Influencer’ gaan noemen. Al ben ik nooit op ‘Tik Tok’ actief geweest. Altijd al gevoeld dat het maar een hype van enkele jaren zou zijn, en dat dit geen winstgevend bedrijf zou blijven.
Helaas keert die invloed zich meer en meer tegen mij. Dat lijkt op een triest drama, maar het is eerder lachen en brullen. Want Fanny begint lichtjes te profiteren van mij. Enige weken geleden tijdens de dialyse kantelde ze zich op haar zij en fluisterde ze me zwoel toe. Ze wil in de lente met mij op een dag met de bus naar de markt en de bakker in Duffel. Ja, Fanny ziet nog grootse dingen in ’t verschiet voor ons beiden. Ze wordt dit jaar 90. Bart Van Loo: ze krijgt van mij steevast een paar ‘Stoute Schoenen’!