COLUMN 2 0 2 6
Jurgen Hoefkens,
jarenlang politiek analist, filosoof
en buschauffeur, kijkt haarscherp
naar de wereld zoals hij/zij is – vaak sarcastisch
en priemend als het moet, maar steeds nederig.
jarenlang politiek analist, filosoof
en buschauffeur, kijkt haarscherp
naar de wereld zoals hij/zij is – vaak sarcastisch
en priemend als het moet, maar steeds nederig.
nr.16 - 21.08
Drie hittegolven en een veenbrand
Drie hittegolven en een veenbrand
Gedverderrie, de herfst is begonnen aan zee. Dat betekent miserie! Deze morgen vielen er in één keer liters water uit de zware wolken. En rukwinden. De voordeur van de stacaravan waaide plots open en de slagregen verkende maar al te graag het gapende gat. Dweilwerk dus. Ik had in het badkamertje het raampje laten open staan. En mijn biologische moeder was net op het toilet gaan zitten toen de hel uitbrak. Ze is bijna ter plekke verzopen. Ik heb als een volleerde redder mijn beste beentje moeten voorzetten, weliswaar onder de immer bijtende commentaar van de nu bijna 83-jarige. Dit is wat mijn mama zei: ‘Wie laat nu ’s nachts dat vensterke open staan?’
‘Dat vensterke moe, staat al sinds 30 juni open!’
‘Dat vensterke moe, staat al sinds 30 juni open!’
Het lelijke eendje genaamd Camille, circusdirecteur, trapeziste en would-be-zangeres te Oostende, sluit de deuren. Oef. Eindelijk nog eens goed nieuws in de Vlaamse Showbizz. Want voor de rest is het kommer en kwel de laatste tijd. Iedereen krijgt weer kanker. Eerst Margriet en nu weer Isabelle A, beter gekend als ‘Osobolle O’. Ik had Isabelle best de ZomerHit ’26 gegund wegens een mooi deuntje. Helaas. Ik was wel al begonnen af en toe haar grote hit te neuriën en in het ziekenhuis riep ik op een gegeven moment naar de enige verpleger in het team: ‘Hé lekker beest!’
Maar dat is daar niet goed gevallen. De lekkere verpleger riep terug: ‘Smeek maar niet om mij!’
Helaas. Tja, een zieke mens heeft niet zo gauw nog ‘touche’…
Maar dat is daar niet goed gevallen. De lekkere verpleger riep terug: ‘Smeek maar niet om mij!’
Helaas. Tja, een zieke mens heeft niet zo gauw nog ‘touche’…
Ik heb de afgelopen weken wel al wat afgelachen. Onder andere met al die flauwe bezen, zeg maar mietjes, die zogezegd niet tegen die zomerwarmte kunnen. Doe eens allemaal uw best en normaal sèg! De duurtijd en de intensiteit van de droogte in 1976 was tien keer erger, en toen nam de overheid wél op alle vlakken ingrijpende maatregelen, so what?!
Of met de bomma uit ‘Familie’ die in feite al door een taxidermist van VTM opgezet werd, maar het zelf nog niet weet. Of met UNIA die de discriminerende uitspraak van het linkse teefje mevrouw Straat tijdens de Gentse feesten, als ‘artistieke vrijheid’ beschouwde.
Kom kom, dan mag ik tijdens een ’Tien om te Zien’-opname in Middelkerke ook roepen: ‘Alle naïeve Vlaamse trutjes naar achteren!’
En Laura Tesoro deed het nog ook…
Of met de bomma uit ‘Familie’ die in feite al door een taxidermist van VTM opgezet werd, maar het zelf nog niet weet. Of met UNIA die de discriminerende uitspraak van het linkse teefje mevrouw Straat tijdens de Gentse feesten, als ‘artistieke vrijheid’ beschouwde.
Kom kom, dan mag ik tijdens een ’Tien om te Zien’-opname in Middelkerke ook roepen: ‘Alle naïeve Vlaamse trutjes naar achteren!’
En Laura Tesoro deed het nog ook…
De titel van deze column stond eerder in ‘Het Laatste Nieuws’ geblokletterd. Enfin, ongeveer zo. Want de krant maakte er een bosbrand van. In ieder geval, met deze titel zullen wij en onze nazaten in de toekomst deze zomer van 2026 samenvatten. Drie hittegolven en de Hoge Venen in brand.
Zover zijn we dan. In het nieuws vernamen we dat er ook Duitsers in onze Oostkantons ‘komen helpen’ tegen de gigantische brand. Gooi die eens allemaal terug over de grens a.u.b.! Het is niet de eerste keer hé dat die moffen onze Duitstalige Gemeenschap proberen terug te pakken. Duitsers zijn niet te vertrouwen. Nooit. Ze hebben de vélo van onze vava in 1944 ook meegenomen en ze hebben die nog niet teruggebracht! Ik moet dringend compensaties gaan vragen. Of via diplomatieke weg onderhandelingen opstarten. Daar heb ik voor gestudeerd, lang geleden. M’n god, wat is dat inmiddels lang geleden…
Zover zijn we dan. In het nieuws vernamen we dat er ook Duitsers in onze Oostkantons ‘komen helpen’ tegen de gigantische brand. Gooi die eens allemaal terug over de grens a.u.b.! Het is niet de eerste keer hé dat die moffen onze Duitstalige Gemeenschap proberen terug te pakken. Duitsers zijn niet te vertrouwen. Nooit. Ze hebben de vélo van onze vava in 1944 ook meegenomen en ze hebben die nog niet teruggebracht! Ik moet dringend compensaties gaan vragen. Of via diplomatieke weg onderhandelingen opstarten. Daar heb ik voor gestudeerd, lang geleden. M’n god, wat is dat inmiddels lang geleden…
nr.15 - 31.07
Leopoldisten, Albertisten, Jonas’kes en Pogie’kes
Leopoldisten, Albertisten, Jonas’kes en Pogie’kes
Net geen maand heb ik hem gekend als ‘collega’, of beter gezegd als medepatiënt nierdialyse in het AZ West te Veurne. De vriendelijke Elie, 83 jaar geworden op 3 juli ll., amper mijn tweede sessie daar in deze vakantie, en dat vierde hij samen met de aanwezigen met pralines. En laat het nu net chocolade zijn die dialysepatiënten niet meer mogen eten, dus de pralines zijn opgefret door mijn biologische moeder.
Elie is op 28 juli plots overleden in het aanpalende ziekenhuis. Dat is dit jaar al de derde ‘naaste collega’ die ik zie verdwijnen. Het sterkt me in mijn overtuiging en boodschap aan de dokters in Lier dat ik nog tien jaar ‘kwaliteitsvol’ wil leven. Daarna stopt het voor mij. Ik wil niet op oudere leeftijd zitten wachten op complicaties die hoe dan ook op een gegeven moment zullen toeslaan. Het is lelijk gezegd maar ik zie genoeg wrakken naast me liggen. Voor dergelijke lijdensweg op m’n oude dag heb ik de moed niet. Niet meer.
Elie is op 28 juli plots overleden in het aanpalende ziekenhuis. Dat is dit jaar al de derde ‘naaste collega’ die ik zie verdwijnen. Het sterkt me in mijn overtuiging en boodschap aan de dokters in Lier dat ik nog tien jaar ‘kwaliteitsvol’ wil leven. Daarna stopt het voor mij. Ik wil niet op oudere leeftijd zitten wachten op complicaties die hoe dan ook op een gegeven moment zullen toeslaan. Het is lelijk gezegd maar ik zie genoeg wrakken naast me liggen. Voor dergelijke lijdensweg op m’n oude dag heb ik de moed niet. Niet meer.
Zover zijn we dan. Komende zondag brengt men weer hulde aan de koning Ridder en de IJzer soldaten. Altijd de eerste zondag van augustus aan het indrukwekkende monument naast de Nieuwpoortse Ganzenpoot, het sluizencomplex. En raad eens? Het zal warm zijn. Er zal gezweet worden door de Albertisten. Voor de Leopoldisten, aanhangers van de zoon van koning Albert I nl. Leopold III, niet natuurlijk. Ik vrees dat er daar niet zoveel meer van rondlopen. Vroeger, tijdens vergaderingen en feestjes van de verzetsbeweging Witte Brigade toen ik af en toe mee mocht met bobon en bompa, leerde ik al gauw dat Albertisten en Leopoldisten, ieder met hun eigen groepering, mekaar niet echt konden pruimen. Meer nog, er waren bijeenkomsten in de jaren ’70 en ’80 waarop ze met de stoelen naar mekaar begonnen te smijten. Sindsdien noemde ik die oudstrijdersverenigingen laconiek ‘de stoelensmijtersclubjes’.
Maar als ik moest kiezen dan zou ik steevast tot de Albertisten horen. Vandaag de dag, met onze Leo met rugnummer 14, behoor ik uiteraard wél tot de Leopoldisten, niettegenstaande er in de kerk ook fel ruzie gemaakt wordt. Met de Pius X-tisten…
Maar als ik moest kiezen dan zou ik steevast tot de Albertisten horen. Vandaag de dag, met onze Leo met rugnummer 14, behoor ik uiteraard wél tot de Leopoldisten, niettegenstaande er in de kerk ook fel ruzie gemaakt wordt. Met de Pius X-tisten…
Prins Gabriël heeft ter gelegenheid van de nationale feestdag van zijn vader voor zijn afstuderen aan de Koninklijke Militaire School, het Grootlint in de Leopoldsorde (uiteraard van Leopold I) gekregen. Waar blijft mijn paars lint Filip? Ik ben verdomme in 1989 dubbel-gediplomeerd afgestudeerd ; heb op mijn vijfentwintigste 1 jaar legerdienst gedaan bij de stormfuseliers van de Brigade Piron – Bataljon Bevrijding in Leopoldsburg ; heb zo’n 13 jaar m’n kl**** afgedraaid voor enkele brave maar vooral ook idiote en psychopathische politiekers, vooral in Antwerpen ; heb ook nog 11 jaar met de bus gereden, indirect voor de Vlaamse regering (De Lijn) als de hoogst-gediplomeerde buschauffeur ter wereld ; heb me nadien nog ontpopt tot logistiek medewerker in de Corona-vaccinatiecentra en in de Zorg… Wat moet een brave mens als ik nog allemaal doen? Bovendien is paars mijn favoriete kleur. Maar als dit echt niet lukt, mag het ook een ander kleurke zijn hoor. Bestaat er geen Grootlint in de Albertsorde? In ’t oud roos bijvoorbeeld…?
Van de week schreef een of andere apsjaar op Facebook dat onze Remco tweede geëindigd was in de Tour omdat hij reed tegen Janneke en Mieke. Ik heb die zeveraar in heftige bewoordingen eens goed de les gelezen, met feiten! Net als Remco stond ene Eddy Merckx in de Ronde van 1971 op een gegeven moment zeven minuten achter de gele trui: Ocanâ. Deze viel echter en Eddy won die Tour. Reed Merckx tegen Janneke en Mieke?
Reed Remco afgelopen weken tegen Jonas’kes en Pogie’kes? Jazeker.
Vallen en uit de Ronde verdwijnen is altijd al spijtig geweest, voor eender wie, maar het hoort bij de wetten van de koers. Als Pogaçar zwaar gevallen was, of ernstig ziek geworden was, dan had Remco de Tour gewonnen. Simpel. Supporters moeten eens leren aanvaarden dat elk moment in het leven alles kan gebeuren. En opgestaan is plaats vergaan. Vraag het anders maar eens aan Jonas’ke.
Reed Remco afgelopen weken tegen Jonas’kes en Pogie’kes? Jazeker.
Vallen en uit de Ronde verdwijnen is altijd al spijtig geweest, voor eender wie, maar het hoort bij de wetten van de koers. Als Pogaçar zwaar gevallen was, of ernstig ziek geworden was, dan had Remco de Tour gewonnen. Simpel. Supporters moeten eens leren aanvaarden dat elk moment in het leven alles kan gebeuren. En opgestaan is plaats vergaan. Vraag het anders maar eens aan Jonas’ke.
nr.14 - 17.06
Midzomernacht 2026
Midzomernacht 2026
Zover zijn we dan. Ik doe momenteel overdag regelmatig een ‘powernap’, want binnenkort moet ik met de oude moeder weer twee maanden naar zee. ‘Leuk voor u’, hoor ik u al zeggen ‘geniet ervan!’
Nou, voor haar wordt dat grotendeels een aangename vakantie, al valt het niet altijd van haar gezicht af te lezen. Voor mij echter is het de jaarlijks weerkerende hel. En als u dat niet gelooft, kom dan gerust eens twee maanden naast haar zitten in mijn plaats. Ik garandeer u dat ge na drie dagen al krijsend terug landinwaarts vlucht. En dan verschieten mijn nierdokters ervan dat ik volop ‘Sedistress’-pillekes moet slikken. Enfin, genoeg over mijn vreugdevolle vooruitzichten, immers ieder huisje heeft zijn kruisje. De langste dag van het jaar komt er weer aan. Straks gaat de nacht beetje bij beetje weer langer duren.
Al die gerechtelijke onderzoeken die naar verluidt moesten gevoerd worden, blijven blijkbaar ook maar duren. Hebben jullie nog iets gehoord over die Hollandse joyriders die zich te pletter reden tegen een boom in Brasschaat? Onderzoeksresultaten bekend? Staat Jan Jambon daar nog altijd aan die boom of staat ‘m intussen met een bloemeké aan den bareel van Buggenhout gelijk een hushpuppy te koekeloeren?
Hebben jullie nog iets vernomen betreffende de resultaten van het onderzoek naar het busje met kinderen dat er verongelukte? Iets?
Nee, ik dacht het ook niet. Het zal zijn zoals ik meteen stelde na de gebeurtenissen: men doet de was, men doet de plas, en alles blijft zoals het was.
De Vlaamse Bv’s blijven van begrafenis naar begrafenis hollen. Met groteske zonnebrillen en al, en ettelijke lagen mascara. Het is wreed tegenwoordig. SOS Piet z’n tranen raken maar niet opgedroogd, hoewel hij ondertussen vrolijk zuipend in de tribunes zit van het WK in Amerika. Z’n goede vriend Otten en Martine Prenen zijn al vergeten. Het is Margriet Hermans al wat de klok slaat nu. En dat is een beetje terecht natuurlijk. Weinigen hebben ons op tv zo doen meelachen als Margriet. Maar dat er alleen loftrompetten schallen over een overledene, nee, daar trap ik niet in. Ook Margriet had beslist haar kleine kantjes. Maar dat menselijke hoorde je niet de dagen na haar overlijden. Dus kwamen in Merksplas een hele resem kleine vedetten gauwgauw voor de camera opdraven en drummen. Ook Zatte Rita en Jimmy Frey waren er, beiden zo goed als in staat van ontbinding maar ze weten het zelf nog niet…
Nou, voor haar wordt dat grotendeels een aangename vakantie, al valt het niet altijd van haar gezicht af te lezen. Voor mij echter is het de jaarlijks weerkerende hel. En als u dat niet gelooft, kom dan gerust eens twee maanden naast haar zitten in mijn plaats. Ik garandeer u dat ge na drie dagen al krijsend terug landinwaarts vlucht. En dan verschieten mijn nierdokters ervan dat ik volop ‘Sedistress’-pillekes moet slikken. Enfin, genoeg over mijn vreugdevolle vooruitzichten, immers ieder huisje heeft zijn kruisje. De langste dag van het jaar komt er weer aan. Straks gaat de nacht beetje bij beetje weer langer duren.
Al die gerechtelijke onderzoeken die naar verluidt moesten gevoerd worden, blijven blijkbaar ook maar duren. Hebben jullie nog iets gehoord over die Hollandse joyriders die zich te pletter reden tegen een boom in Brasschaat? Onderzoeksresultaten bekend? Staat Jan Jambon daar nog altijd aan die boom of staat ‘m intussen met een bloemeké aan den bareel van Buggenhout gelijk een hushpuppy te koekeloeren?
Hebben jullie nog iets vernomen betreffende de resultaten van het onderzoek naar het busje met kinderen dat er verongelukte? Iets?
Nee, ik dacht het ook niet. Het zal zijn zoals ik meteen stelde na de gebeurtenissen: men doet de was, men doet de plas, en alles blijft zoals het was.
De Vlaamse Bv’s blijven van begrafenis naar begrafenis hollen. Met groteske zonnebrillen en al, en ettelijke lagen mascara. Het is wreed tegenwoordig. SOS Piet z’n tranen raken maar niet opgedroogd, hoewel hij ondertussen vrolijk zuipend in de tribunes zit van het WK in Amerika. Z’n goede vriend Otten en Martine Prenen zijn al vergeten. Het is Margriet Hermans al wat de klok slaat nu. En dat is een beetje terecht natuurlijk. Weinigen hebben ons op tv zo doen meelachen als Margriet. Maar dat er alleen loftrompetten schallen over een overledene, nee, daar trap ik niet in. Ook Margriet had beslist haar kleine kantjes. Maar dat menselijke hoorde je niet de dagen na haar overlijden. Dus kwamen in Merksplas een hele resem kleine vedetten gauwgauw voor de camera opdraven en drummen. Ook Zatte Rita en Jimmy Frey waren er, beiden zo goed als in staat van ontbinding maar ze weten het zelf nog niet…
Een pittig detail met betrekking tot Margriet. In 2009 werd Margriet uit haar VLD-parlementszetel gewipt door die Mechelse koekoek, Bart Somers. Met een gewone Vlaamse vrouw-met-ballen kon de VLD niks meer aanvangen. Diezelfde Somers zou later mevrouw Sihame El Kaouakibi, of zoiets, het parlement binnen loodsen nadat ze eerder in Antwerpen haar corrupt dansproject had opgericht en alvast begonnen was met de renovatie van haar eigen keuken met een paar slordige subsidiemiljoenen. Goed ook dat nog eens in herinnering te brengen.
Ik kwam één keer bijna in gesprek met la grande dame van de gulle lach, toen ik aan een tafeltje zat tussen het hare en dat van andere vedetten in, in de hotel-cafetaria in Lloret de Mar, op de dag dat het nieuws binnen sijpelde dat Nicole Josy overleden was.
Margriet was zeer aangedaan, maar vond op haar smartphone het officiële bericht niet terug. Ze moesten haar komen helpen. Daarna stond ze beduusd op en ging aan de bar wat strafs bestellen.
Margriet was zeer aangedaan, maar vond op haar smartphone het officiële bericht niet terug. Ze moesten haar komen helpen. Daarna stond ze beduusd op en ging aan de bar wat strafs bestellen.
Ha, met Margriet en de Vlaamse vedetten-parade, in de herfstvakantie 2022, even ontspannen enkele maanden na vaders dood… dat waren nog eens lange, zwoele dagen! Waarom konden we niet effe lekker in die tijd blijven hangen?
Nee, we moeten altijd vooruit. Verder vooruit. Heidegger leerde ons: ‘Wir sind Sein zum Tode’.
En nu is verdorie de stem van Ernie ook dood. Dus zit ik hier haast wezenloos, met een banaan in mijn oor, en terwijl een traan over m’n wang borrelt, begin ik schaapjes te tellen. Wat moeten we anders?
Nee, we moeten altijd vooruit. Verder vooruit. Heidegger leerde ons: ‘Wir sind Sein zum Tode’.
En nu is verdorie de stem van Ernie ook dood. Dus zit ik hier haast wezenloos, met een banaan in mijn oor, en terwijl een traan over m’n wang borrelt, begin ik schaapjes te tellen. Wat moeten we anders?